Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Μαρ 2013

''Εις υγείαν''
(με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στην υγεία και ιδιαίτερα στη νοσοκομειακή περίθαλψη)

του Σπ. Παπακωνσταντίνου
Είναι γεγονός ότι οι ευχές πλέον δεν πιάνουν τόπο. Δεν έπιαναν ποτέ άλλωστε. Πολύ περισσότερο σήμερα που στο πλαίσιο της ολομέτωπης επίθεσης κυβέρνησης, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ. και κεφαλαίου η υγεία έχει μετατραπεί σε πανάκριβο εμπόρευμα και η περίθαλψη σε ατομική ευθύνη. Πρόκειται για μια διαδικασία που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν και που κλιμακώνεται σήμερα. Σε συνδυασμό με το σύνολο των μέτρων και πολιτικών των δυνάμεων του συστήματος (διόγκωση ανεργίας, λιτότητα, χτύπημα εργασιακών σχέσεων, αντιασφαλιστική λαίλαπα κ.λπ.), δεν θα ήταν υπερβολή να τονίσουμε ότι εγκυμονεί άμεσους κινδύνους για την ίδια τη ζωή των κατοίκων αυτής της χώρας.
Η γενικότερη κατεύθυνση στον τομέα αυτόν είναι δεδομένη: Περικοπές σε όλα τα επίπεδα, μετακύλιση του κόστους της περίθαλψης στις πλάτες του λαού, ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και δομών, άρνηση του συστήματος να παρέχει ακόμα και τα στοιχειώδη. Διανύουμε περίοδο καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και ιδιαίτερα της εργατικής δύναμης. Γιατί να την αναπαράξει το σύστημα αφού, προσώρας και λόγω κρίσης, δεν του χρειάζεται; Γιατί, π.χ., να γεννούν οι γυναίκες σε μαιευτήρια και να μην ''επιστρέψουμε'' στη μαμή και στο σπίτι, με δέλεαρ το όποιο πενιχρό επίδομα; Σημεία των καιρών...
Εκατοντάδες χιλιάδες λαού βρίσκονται αυτή τη στιγμή έξω από κάθε υγειονομική κάλυψη σε νοσοκομεία, γιατρούς, φάρμακα και εξετάσεις. Είναι οι σύγχρονοι άθλιοι, ανασφάλιστοι, μετανάστες αλλά και οι τυπικά ασφαλισμένοι που αδυνατούν να καταβάλουν πλέον τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Είπαμε, η περίθαλψη για το σύστημα έχει ''ανταποδοτικό'' χαρακτήρα ή, επί το λαϊκότερον ό,τι πληρώνεις παίρνεις.
Αλλά και όσοι έχουν ακόμα να πληρώσουν βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κατάσταση που τους υποχρεώνει να βάλουν βαθειά το χέρι στην τσέπη, αν θέλουν να έχουν την υγεία τους και δεν τους ''καλύπτουν'' οι όποιες ''παροχές'' έχουν απομείνει. Οι κατακτήσεις ξηλώνονται ταχύτατα η μια μετά την άλλη, διαμορφώνοντας ένα πρωτόγνωρο τοπίο.
Ιδιαίτερα στα νοσοκομεία η κατάσταση είναι τραγική. Στα περισσότερα λείπουν στοιχειώδη υλικά (βαμβάκι, οινόπνευμα, γάζες κ.λπ.) ως αποτέλασμα των δραστικών περικοπών των σχετικών κονδυλίων. Σε λίγο θα χρησιμοποιούν την ίδια σύριγγα (!!!) σε απανωτές νοσηλείες, αλλάζοντας μόνο τη βελόνα, αν δεν γίνεται ήδη. Μηχανήματα χαλάνε και δεν επισκευάζονται, ο εξοπλισμός δεν ανανεώνεται, πάγιες υποδομές απαξιώνονται μέρα με τη μέρα. Η ολοφάνερη εγκατάλειψη είναι αυτό που εισπράττουν εργαζόμενοι, ασθενείς και επισκέπτες.
Η δέσμευση της κυβέρνησης με την τρόικα αφορά τη λεγόμενη συγχώνευση ολόκληρων νοσοκομείων. Στην ουσία πρόκειται για μια διαδικασία αποδόμησης μέχρι κλεισίματος των μικρότερων από αυτά, των οποίων η ύπαρξη και λειτουργία θεωρείται από το σύστημα περιττό βάρος. Έτσι, έχουμε τα τελευταία χρόνια την κατάργηση πάνω από 10.000 οργανικών κρεβατιών σ' όλη τη χώρα, τον περιορισμό των αναπτυγμένων κλινών, τη συγχώνευση – κλείσιμο τμημάτων μέσα στο ίδιο νοσοκομείο.
Τα νοσοκομεία του ΙΚΑ που έκλεισαν δείχνουν τι πρόκειται ν' ακολουθήσει. Ένα δεύτερο, μεγαλύτερο κύμα κλεισιμάτων είναι προ των πυλών. Ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές θα μείνουν ακάλυπτες, αφού στον ''υγειονομικό χάρτη'' η κυβέρνηση συμπεριλαμβάνει πλέον και τον ιδιωτικό τομέα. Για να φτάσει κάποιος σε νοσοκομείο θα πρέπει να διανύσει δεκάδες χιλιόμετρα. Μάλλον τότε θα' ναι πολύ αργά...
Ας σημειωθεί μόνο τούτο: Ο αριθμός των νοσοκομείων που θα μείνουν είναι δεσμευτικός και μπορεί να πέσει μόνο προς τα κάτω. Σ' αυτό το πλαίσιο, η ''υπαναχώρηση'' της κυβέρνησης για την Ικαρία και τη Λήμνο, μετά τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων σ' αυτά τα νοσοκομεία και των κατοίκων αυτών των περιοχών, είχε ως συνέπεια δύο επιπλέον συγχωνεύσεις νοσοκομείων στην ηπειρωτική χώρα (πιθανότατα στην Αχαΐα και την Ήπειρο). Την ίδια στιγμή συνεχίζεται ο αγώνας σε άλλες περιοχές της χώρας (π.χ., Λασίθι, Εύβοια κ.α.) για να μην κλείσουν τα νοσοκομεία της περιοχής. Και είναι αλήθεια ότι η επαρχία, για ευνόητους λόγους, πρωτοστατεί στην αντιπαράθεση με την πολιτική του κλεισίματος και της διάλυσης των νοσηλευτικών μονάδων που εφαρμόζεται.
Ταυτόχρονα η απεύθυνση στο δημόσιο σύστημα περίθαλψης αυξάνεται ταχύτατα, για τον απλούστατο λόγο ότι όσοι σε προηγούμενες περιόδους είχαν την οικονομική δυνατότητα να ''καλυφθούν'' απ' τον ιδιωτικό τομέα, σήμερα αδυνατούν να το κάνουν. Ο συνωστισμός που παρατηρείται πλέον δεν αφορά μόνο το καθεστώς εφημερίας αλλά τείνει να γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της νοσοκομειακής λειτουργίας.
Αλλά και οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν μέσα στην εντατικοποίηση, λόγω έλλειψης προσωπικού και ανυπαρξίας προσλήψεων. Με δραματικά μειωμένο εισόδημα, απλήρωτοι επί μήνες για νυχτέρια και αργίες, σε συνθήκες εργασίας ανθυγειινές και επικίνδυνες, με επαγγελματικές ασθένειες και εργατικά ''ατυχήματα'' να κάνουν θραύση. Με τον κίνδυνο της απόλυσης να κρέμεται πάνω απ' τα κεφάλια τους και με την καθημερινή πίεση και τρομοκρατία από τις διοικήσεις. Με τον συνδικαλισμό μόνο τυπικά να υπάρχει αλλά ουσιαστικά να χτυπιέται με άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες –τοπικές και κεντρικότερες– να υπονομεύουν κάθε προσπάθεια οργάνωσης της αντίστασης και της αντιπαράθεσης μ' αυτή την πολιτική.
Την ίδια στιγμή που το κράτος ''αποχωρεί'', ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα λεγόμενα κοινωνικά ιατρεία -τα περισσότερα καθαρά συστημικές προσπάθειες (από οικονομικούς παράγοντες, κρατικοδίαιτες ΜΚΟ, την εκκλησία κ.λπ.)-, που επιχειρούν ν' ''απαλύνουν'' τον πόνο, απαλλάσσοντας το σύστημα από την ακραία έκφραση της βάρβαρης πολιτικής του και αμβλύνοντας την ταξική διάσταση της αντίθεσης που εξελίσσεται. Στην καλύτερη περίπτωση παραμένουν επιμέρους ουτοπικές, αδιέξοδες προσπάθειες των εμπνευστών τους, αδυνατώντας να εμπνεύσουν το λαό σε μια λογική σύγκρουσης με την πολιτική του συστήματος.
Με αυτά τα δεδομένα, αναδεικνύεται σε κομβικό ζήτημα αυτό του συντονισμένου - παρατεταμένου αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην περίθαλψη. Λαός και εργαζόμενοι στα νοσοκομεία βρίσκονται στην ίδια πλευρά ενάντια στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, που δεν θέλει πλέον ούτε καν να ''επισκευάσει'' την ανθρώπινη ύπαρξη και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της ασθένειας που δημιουργεί πλέον σε μαζική κλίμακα στη βάση της πολιτικής του. Ακόμα και ''επιστήμονες'' του συστήματος παραδέχονται χωρίς περιστροφές ότι η συντριπτική πλειοψηφία –αν όχι το σύνολο- των ασθενειών έχει κοινωνικά αίτια. Σ' επίπεδο κοινωνίας κρίνονται τα ζητήματα. Στην αντιπαράθεση με το σύστημα και την πολιτική του βρίσκεται η διέξοδος για το λαό και στον τομέα της περίθαλψης.

27 Ιαν 2013

ΚΑΝΕΝΑ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ
ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
Με αμείωτη ένταση συνεχίζεται η βάρβαρη πολιτική ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου και των κυβερνήσεών τους. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ επιτίθενται στους εργαζόμενους και το λαό εκτοξεύοντας την ανεργία, μειώνοντας δραματικά μισθούς και συντάξεις, λεηλατώντας και φοροαρπάζοντας το εισόδημα, καταργώντας κατακτημένα με αίμα και αγώνες δικαιώματα, διαλύοντας τη ζωή μας.
Οι εργαζόμενοι στα Νοσοκομεία, την Πρόνοια και το ΕΚΑΒ στενάζουμε καθημερινά. Νοσοκομεία κλείνουν και συγχωνεύονται τόσο σε Αττική-Θεσσαλονίκη όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ακόμα και σ' αυτά που μένουν, επιχειρείται δραστική μείωση κλινικών και τμημάτων. Το λιγότερο κράτος που επαγγέλλονται σημαίνει λιγότερες υπηρεσίες και λιγότερο προσωπικό σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, η πρόνοια, οι υποδομές.
Οι συνέπειες είναι φανερές στο λαό με κίνδυνο άμεσο για την ζωή του, αφού δυσχεραίνεται η πρόσβασή του στον τομέα της Δημόσιας περίθαλψης και παγιώνεται το δόγμα ''όποιος έχει ανάγκη περίθαλψης θα έχει λίγες και ακριβές επιλογές''. Η ιδιωτικοποίηση προβάλλεται σαν ''λύση'' με στόχο τη διεύρυνση του πεδίου δράσης του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου.
Η πολιτική των διαθεσιμοτήτων και των απολύσεων που ήδη εφαρμόζεται είναι βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα μας αγγίξει. Και γιατί τα νούμερα απολυμένων που θέτουν ως στόχο δεν βγαίνουν μόνο από άλλους τομείς του Δημοσίου και γιατί τα κλεισίματα θα οδηγήσουν σε ''πλεονάζον'' προσωπικό. Στην ίδια κατεύθυνση θα κινούνται οι νέοι οργανισμοί που προωθούνται και τα αντίστοιχα οργανογράμματα που είναι ανοικτό να αφήσουν ''εκτός'' κάποιους. Ο συνδυασμός ιδιωτικοποίησης και μη οργανικότητας μπορεί ν' αφήσει μετέωρες ολόκληρες υπηρεσίες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους εργαζόμενους σ' αυτές.
Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η λεγόμενη αξιολόγηση με στόχο την στοχοποίηση σε ατομικό πλέον επίπεδο συγκεκριμένων συναδέλφων και την αποφυγή οριζόντιων λύσεων που καίνε μαζί με τα ξερά και τα χλωρά. Έτσι πιστεύουν ότι θα ξεμπερδέψουν με τις αναμενόμενες αντιδράσεις.
Ταυτόχρονα η εντατικοποίηση λόγω της έλλειψης προσωπικού τσακίζει κόκαλα ενώ προσλήψεις έχουμε να δούμε χρόνια. Δεκάδες χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις καταργήθηκαν ήδη ώστε να μην μπορούν να προκηρυχθούν. Παράλληλα οι εργαζόμενοι είμαστε απλήρωτοι τα πετσοκομμένα δεδουλευμένα μας για τον Μάρτη 2012 και από τον Νοέμβριο και μετά.
Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι
Οι ηγεσίες της ΠΟΕΔΗΝ και της ΑΔΕΔΥ ούτε μάχη οπισθοφυλακής δεν μπορούν πλέον να δώσουν σαν αποτέλεσμα της γραμμής συμβιβασμού και της υποταγής τους στους ταξικούς μας εχθρούς. Γι' αυτό δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα απ' αυτούς, αφού μας πάνε από ήττα σε ήττα.
Δεν φταίει η κακιά η μοίρα μας ή η συγκυρία, όπως λένε. Οι υπεύθυνοι είναι συγκεκριμένοι όπως και η πολιτική τους. Για να μπορέσουμε να ζήσουμε χρειάζεται ν' αντισταθούμε, να ξεσηκωθούμε, να διεκδικήσουμε, ν' ανατρέψουμε τη βαρβαρότητα που επελαύνει. Χρειάζεται να μετατρέψουμε τα Σωματεία μας σε πραγματικά όργανα πάλης για την υπεράσπιση των συμφερόντων μας. Χρειάζεται να χτυπιέται καθημερινά η λογική και πρακτική της ανάθεσης και της εξουσιοδότησης.

Χρειάζονται μαζικές Γενικές Συνελεύσεις. 
Μπορούμε να φτάσουμε σε νικηφόρους αγώνες.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 31 ΓΕΝΑΡΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ στις 12 το μεσημέρι

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
http://taxpohealth.blogspot.gr/

19 Σεπ 2012

Η Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία για την απεργία στην Αθήνα

 



Ενόψει της απεργίας η «Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία» καλεί σε
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 7:00 μ.μ.
σε αίθουσα της ΟΛΜΕ (Κορνάρου 2 & Ερμού, 6ος όροφος)

26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ!
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: 11:00 π.μ. - ΜΟΥΣΕΙΟ (Πατησίων)
ΚΑΤΩ ΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ!
ΚΑΤΩ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!
Εργάτες, εργαζόμενοι
Σ’ ένα μόνιμο εφιάλτη ζουν λαός και εργαζόμενοι στη χώρα μας. Η επίθεση που άρχισε ενάντια στο λαό και την εργατική τάξη της χώρας πριν από δυόμισι χρόνια, όχι μόνο δεν έχει τελειωμό, αλλά εντείνεται και βαθαίνει σε όλα τα επίπεδα με ξέφρενους ρυθμούς. Το νέο, πρωτόγνωρο πακέτο μέτρων των 11,5 δισ. που απαιτεί να ληφθούν η τρόικα του ιμπεριαλιστικού κεφάλαιου ισοδυναμεί με την ισοπέδωση κάθε έννοιας κοινωνικού και εργασιακού δικαιώματος, με την οικονομική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων λαϊκών οικογενειών, με την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας, με την επέκταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης στα λαϊκά στρώματα.
Η «ανάπτυξη» των ιμπεριαλιστών σημαίνει την καταλήστευση του λαού και της χώρας, η «ανταγωνιστικότητα» της καπιταλιστικής αγοράς σημαίνει τη μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δούλους, το «ασφαλές λιμάνι της ΕΕ» σημαίνει νέα ασφυκτικά δεσμά για το λαό και τη χώρα, μεγαλύτερο βάθεμα της εξάρτησης, υποταγή άνευ όρων στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και των «δανειστών»-ληστών μας.
Η στάση του ντόπιου αστικού πολιτικού προσωπικού είναι εξοργιστική και -κυρίως- επικίνδυνη. Οι «αντιρρήσεις» της συγκυβέρ-νησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ για το νέο πακέτο δεν είναι παρά δημαγωγία και απάτη, ακριβώς όπως ήταν και οι προεκλογικές δια-κηρύξεις περί «επαναδιαπραγμάτευσης», «απαγκίστρωσης» και «κόκκινων γραμμών».
Αυτοί που στήριξαν όλο το αντιδραστικό πλέγμα νόμων που οδήγησε τα πράγματα μέχρι εδώ, τα μνημόνια και τους εφαρμοσ-τικούς νόμους, αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν την πολιτική που διόγκωσε την ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, αυτοί που στηρίχτηκαν προεκλογικά από τις δυνάμεις του συστήματος για να περάσουν αυτά ακριβώς τα μέτρα, έρχονται σήμερα να καταθέσουν τις «αντιρρήσεις» τους, για να τις κάνουν «γαργάρα», αμέσως μετά, και να προωθήσουν με κάθε τρόπο αυτά που τους επιβάλλουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά τους: με τη βία των ΜΑΤ, με την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών, με το χτύπημα και την ποινικοποίηση των αγώνων, με τη στοχοποίηση-ποινικοποίηση κάθε φωνής που αγωνίζεται και αντιστέκεται. Και, μαζί με αυτά, αξιοποιώντας το άλλοθι που τους παρέχει η ναζιστική φασιστοσυμμορία της Χρυσής Αυγής η οποία εκμεταλλεύεται την οργή και την απελπισία των λαϊκών στρωμάτων για να τα στρέψει ενάντια σ’ ένα βολικό στόχο, τους μετανάστες, και να αφήσει στο απυρόβλητο τους πραγματικούς υπαίτιους, το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό.
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!
Μπροστά σε αυτή τη βαρβαρότητα δεν χωρά η παραμικρή καθυστέρηση. Το πέρασμα αυτών των μέτρων θα σημάνει μια κόλαση για το λαό και τους εργαζόμενους. Και οι μόνοι που μπορούν να βάλουν φρένο είναι οι λαϊκοί, μαζικοί, αποφασιστικοί παρατεταμένοι αγώνες. Για την πραγματική αντιπολίτευση των αγώνων, κόντρα στην «υπεύθυνη αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ και την προσαρμογή στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών. Για την κοινή δράση και ένα πλατύ λαϊκό-εργατικό μέτωπο αντίστασης, κόντρα στην επαναστατική δημαγωγία και τη διασπαστική πρακτική του ΚΚΕ. Για την υπεράσπιση των δικών μας συμφερόντων, για τη διεκδίκηση όλων αυτών που μας ληστεύουν, κόντρα στην ταξική υποταγή των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.
Για να πάρουμε την υπόθεση των αγώνων στα δικά μας χέρια, κόντρα στη λογική της ανάθεσης και των αυταπατών περί ταχύρ-ρυθμων και εύκολων λύσεων. Στον αγώνα για την ανατροπή της σφοδρής αυτής επίθεσης και της επέλασης της βαρβαρότητας δεν περισσεύει κανείς.
Στην πανεργατική απεργία της 26ης Σεπτέμβρη, που αναγκάστηκαν να προκηρύξουν οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, λαός, εργαζόμενοι και νεολαία πρέπει να δώσουν μαζικό παρών. Και όχι με τη λογική της «μιας ριξιάς», αλλά με την προοπτική της αγωνιστικής κλιμάκωσης και του παρατεταμένου αγώνα. Για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων και της πολιτικής των μνη-μονίων. Για να μην περάσει ο κοινωνικός και εργασιακός μεσαίωνας.
• ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΜΙΣΘΩΝ, ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ!
• ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ - ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ!
• ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!
• ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΕΕ ΚΑΙ ΝΑΤΟ! ΕΞΩ ΤΟ ΔΝΤ!
Ενόψει της απεργίας η «Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία» καλεί σε
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 7:00 μ.μ.
σε αίθουσα της ΟΛΜΕ (Κορνάρου 2 & Ερμού, 6ος όροφος)

Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

12 Σεπ 2012

Υγεία: Ακριβό εμπόρευμα


Η είσοδος της χώρας μας στις μνημονιακές πολιτικές αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία για την επιτάχυνση μιας σειράς πολιτικών στον τομέα της υγείας που είχαν ήδη ξεκινήσει από χρόνια. Η σταδιακή μεταβολή του κοινωνικού αγαθού της υγείας σε εμπόρευτμα έδωσε τη θέση της στην απότομη, βίαιη σχεδόν, μετατροπή του σε πανάκριβο είδος που πωλείται και αγοράζεται.
Είναι χαρακτηριστική η εμμονή των τροϊκανών στη δραστική περικοπή δαπανών στον τομέα της περίθαλψης. Εξίσου διαφωτιστικά είναι και τα στοιχεία που κατά καιρούς δημοσιοποιούνται και αφορούν τη σχέση μεταξύ δημόσιων (κρατικών) δαπανών υγείας και ιδιωτικών (ατόμων και ομάδων ατόμων), με τις δεύτερες να καταλαμβάνουν πλέον τη μερίδα του λέοντος.
Από δικαίωμα ατομική υποχρέωση
Ο πυρήνας της λογικής που διαπερνά το καπιταλιστικό σύστημα αφορά την κατάργηση του δικαιώματος στην περίθαλψη και τη μετατροπή του σε ατομική υποχρέωση. Μια σειρά δομές που είχαν αναπτυχθεί κάτω από άλλους συσχετισμούς δύναμης σήμερα κρίνονται ασύμφορες για το συλλογικό καπιταλιστή, αφήνοντας ταυτόχρονα το πεδίο ελεύθερο στην περιβόητη ιδιωτική πρωτοβουλία για να καλύψει το κενό. Ωστόσο, σε περιόδους κρίσης και με τη συνολικότερη αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων σε παροξυσμό, το ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος τείνει να γίνει ο κανόνας. Και όπως παντού, τις “ακραίες” πλευρές αυτής της πολιτικής επιχειρούν να μπαλώσουν -με το αζημίωτο κατά κανόνα- “ενδιάμεσα” σχήματα τύπου ΜΚΟ κ.λπ., που έχουν κάνει το “κοινωνικό” ψωμοτύρι.
Ταξικό το ζήτημα
Αναδεικνύεται χωρίς περιστροφές ο ταξικός χαρακτήρας και του συστήματος της περίθαλψης. Η δυνατότητα δηλαδή των “εχόντων και κατεχόντων” να βρουν την υγειά τους, κατά το κοινώς λεγόμενο, και η δυσκολία ακόμα και αδυναμία των φτωχών λαϊκών στρωμάτων να την επιδιορθώσουν, να την αποκαταστήσουν σε περίπτωση βλάβης. Πολύ περισσότερο που η κατάσταση της υγείας έχει άμεση συνάφεια με το περιβάλλον (κοινωνικό, οικονομικό κ.ά) που βιώνει κάθε ανθρώπινος οργανισμός και που είναι ο σημαντικότερος παράγοντας ασθενειών.
Αλλά ας δούμε ορισμένα επίκαιρα ζητήματα που έχουν σχέση με τις αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές που κλιμακώνονται και στη χώρα μας.
Ποιος πληρώνει το μάρμαρο;
Η μείωση των κρατικών δαπανών αποτελεί διακηρυγμένο στόχο και της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Αλλωστε γίνεται ρητή αναφορά στον τομέα της περίθαλψης και στα δύο πρώτα μνημόνια που ακολουθούνται κατά γράμμα. Στην κατεύθυνση αυτή προωθούνται μια σειρά μέτρα που έχουν ως στόχο όχι τη μείωση των δαπανών για την υγεία γενικώς (αυτό είναι ασύμβατο με τη φύση και τη λειτουργία του εκμεταλλευτικού συστήματος και τα συμφέροντα του μεγάλου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου) αλλά τη μετακύλιση του κόστους στην τσέπη του ασθενή με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Σήμερα όλοι οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι προπληρώνουν για την ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή τους περίθαλψη μέσω των κρατήσεων που τους γίνονται στους μισθούς ή στις συντάξεις τους. Η συμμετοχή τους στις δαπάνες (φάρμακο 25%, διαγνωστικές εξετάσεις 15%) αποτελεί μια δεύτερη δίοδο απευθείας πληρωμής του κόστους. Οι ανασφάλιστοι, οι άνεργοι και οι μετανάστες είναι ακάλυπτοι και πληρώνουν φυσικά το σύνολο του ποσού της περίθαλψής τους. Φαίνεται ότι δεν φτάνει πλέον μόνο αυτό.
ΕΟΠΥΥ: το χρεοκοπημένο υπερταμείο
Σήμερα πάνω από το 90% των ασφαλισμένων ανήκουν στον Ενιαίο Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (πρώην ασφαλισμένοι ΙΚΑ, Δημοσίου, ΟΑΕΕ, ΟΓΑ κ.λπ. Ταμείων). Οι τυμπανοκρουσίες που συνόδευσαν τη δημιουργία του έχουν δώσει σήμερα τη θέση τους στην ωμή πραγματικότητα. Γνωρίζαμε την επί δεκαετίες καταλήστευση των αποθεματικών των ταμείων. Σήμερα διαπιστώνουμε ότι το μεγάλο κόλπο της δημιουργίας του ΕΟΠΥΥ έχει στόχο να κλείσει πληγές του παρελθόντος και να υπερχρεώσει, εντέλει, τους ασφαλισμένους ώστε να πληρώνουν ολόκληρο το ποσό για την περίθαλψη από την τσέπη τους και στη συνέχεια να συνωστίζονται στους διαδρόμους του ταμείου περιμένοντας για μήνες ή και για χρόνια την καταβολή κάποιου ποσού. Και επειδή το ταμείο είναι μείον (έτσι προσπαθούν να μας πείσουν), βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο άτυπης στάσης πληρωμών που επιχειρείται να γίνει αποδεκτό από τη λεγόμενη κοινή γνώμη σαν κάτι το αντικειμενικό. Άλλωστε ο ΕΟΠΥΥ χρωστά εκτός από τους κοινούς θνητούς και σε διαγνωστικά κέντρα, γιατρούς, φαρμακοποιούς και γενικά σε όποιον συναλλάσσεται μαζί του. Ποιος να πρωτοπληρωθεί λοιπόν;
Πιο ακριβά και από ροζ τηλέφωνο
Το σχόλιο ανήκει σε ασφαλισμένο που προσπαθώντας να κλείσει ραντεβού με γιατρούς του ΕΟΠΥΥ στα διάφορα πενταψήφια νούμερα που διαφημίζονται από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως δαπάνησε πολύ περισσότερο χρόνο και χρήμα απ' ότι αν πήγαινε στο γιατρό της γειτονιάς του. Βρήκαν η κυβέρνηση και το σύστημα τον τρόπο να χρυσώσουν τις διάφορες εταιρείες παροχής τηλεφωνικών υπηρεσιών μέσα κυριολεκτικά από τον πόνο του κόσμου. Δεν φτάνει ότι έχουν τους γιατρούς απλήρωτους για μήνες (τα πρώην αυτόνομα ταμεία τους χρωστούν από πέρυσι), τους αναγκάζουν να έχουν πλαφόν επισκέψεων ανά εβδομάδα ασθενών του ΕΟΠΥΥ. Εξαναγκάζουν έτσι τους ασθενείς να αναζητούν γιατρό ακόμα και για απλή συνταγογράφηση και στις περισσότερες των περιπτώσεων να καταβάλλουν αμοιβή στο γιατρό για να εξυπηρετηθούν και να αποφύγουν περαιτέρω ταλαιπωρία.

13 Απρ 2012

Αξιολόγηση «εξωτερική» και «εσωτερική» στο Δημόσιο Όχημα για απολύσεις Αφορμή για σοβαρή αναμέτρηση

Η λεγόμενη αξιολόγηση είναι η φόρμουλα που, όπως όλα δείχνουν, έχει επιλεγεί για το κλείσιμο-κατάργηση-συγχώνευση φορέων και οργανισμών του Δημοσίου με την ταυτόχρονη απόλυση χιλιάδων εργαζομένων σε αυτούς. Βεβαίως όποιος έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι -μιλάμε για την τρόικα και την κυβέρνηση-, διαμορφώνοντας τους «κανόνες» καταπώς τον βολεύουν και πάντα σύμφωνα με τις επιδιώξεις του.
Η βασική πλευρά βρίσκεται στην αναδιάρθρωση του αστικού κράτους στη βάση δύο κεντρικών και αδιαπραγμάτευτων κατευθύνσεων: από τη μια, την -κατά προτεραιότητα,όπως διατυμπανίζουν- ικανοποίηση των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών και των οργανισμών τους (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ κ.λπ.) και, από την άλλη, την εν γένει λειτουργία του, αποκλειστικά για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η επιδίωξη αυτή συνεπάγεται μια σειρά ανατροπές περισσότερο δομικού χαρακτήρα εφεξής.
Για παράδειγμα, η «ευελιξία» και η «πάταξη της γραφειοκρατίας» στην οποία αρέσκονται να αναφέρονται σημαίνει γρήγορη, άμεση εξυπηρέτηση των επιταγών των ξένων και ντόπιων αφεντικών. Από το πώς θα στηθεί μια επιχείρηση και θα «εξυπηρετηθεί» μέχρι την απρόσκοπτη είσπραξη του μερτικού των «επιτηρητών». Από τη γρήγορη απόληψη των φόρων, τελών, χαρατσιών, μέχρι την όσο πιο βραδεία γίνεται απονομή των συντάξεων ή των όποιων βοηθημάτων στα λαϊκά στρώματα.

30 Μαρ 2012

Νοσοκομείο Κιλκίς Οι εργαζόμενοι αντιμέτωποι με τη διάλυση του συστήματος περίθαλψης


Της Κ.Β.
Το νοσοκομείο του Κιλκίς είναι ένα από τα νοσοκομεία που έγιναν γνωστά το τελευταίο διάστημα για τις δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων του, που διήρκησαν περίπου έναν μήνα.
Παρά τη μεγάλη επίθεση που έχει ξεκινήσει η κυβέρνηση στο δικαίωμα του λαού στη δωρεάν υγεία και τις τραγικές μειώσεις μισθών που έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν τους τελευταίους μήνες ήταν αποσπασματικές και ανοργάνωτες. Ευθύνη βέβαια γι' αυτό έχουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ομοσπονδιών (ΠΟΕΔΗΝ και ΟΕΝΓΕ). Εξαίρεση σε αυτό το τοπίο αποτέλεσαν κυρίως κάποια νοσοκομεία της επαρχίας (Ρέθυμνο, Κιλκίς, Κάρυστος κ.ά.) και κάποια νοσηλευτικά ιδρύματα με αντικείμενο την ψυχική υγεία που ομολογουμένως έχει μπει ιδιαιτέρως στο στόχαστρο των τροϊκανών και της κυβέρνησης.
Τι κοινό είχαν αυτά τα νοσοκομεία; Πρώτον, πρόκειται για νοσοκομεία που πήγαιναν για κλείσιμο και αυτό κινητοποίησε όχι μόνο τους εργαζόμενους, αλλά και τον ντόπιο πληθυσμό, κυρίως στο Ρέθυμνο. Δεύτερον, η πολιτική τής αδιοριστίας σε συνδυασμό με τις συνταξιοδοτήσεις εντατικοποιούσε σε τέτοιον βαθμό τη δουλειά και δημιουργούσε ένα εκρηκτικό κλίμα. Στο νοσοκομείο του Κιλκίς οι εργαζόμενοι έχοντας ξεκινήσει επίσχεση εργασίας (300 και πλέον από τους 650 συνολικά) από τις αρχές Φλεβάρη προχώρησαν σε κατάληψη της διοίκησης του νοσοκομείου στις 20 Φλεβάρη, η οποία διήρκεσε τρεις εβδομάδες. Η κατάληψη, που δεν ήταν συμβολική αλλά συνεχής και ουσιαστική, είχε αποτέλεσμα το πάγωμα αρκετών διαδικασιών του νοσοκομείου. Λύθηκε μόνο όταν η διοίκηση του νοσοκομείου αποφάσισε να ποινικοποιήσει τους αγώνες στοχοποιώντας συγκεκριμένους εργαζόμενους-«πρωτεργάτες» μέσω ΕΔΕ ή αποσπάσεων (αναισθησιολόγος αποσπάστηκε για τρεις μήνες στο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης).
Οι εργαζόμενοι όλο αυτό το διάστημα εξυπηρετούσαν τον λαό του Κιλκίς δωρεάν, μπλόκαραν τα ταμεία έτσι ώστε ο κόσμος να μην πληρώνει τα 5 ευρώ που έχουν καθιερωθεί για οποιαδήποτε εξέταση και προέβησαν σε κινητοποιήσεις από κοινού με τους κατοίκους (πραγματοποίησαν πορεία στην πόλη). Στο όλο εγχείρημα συμμετείχαν αρκετοί γιατροί (τουλάχιστον αρκετοί που ζουν από τον μισθό τους) και μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι έκαναν συνελεύσεις πολύ τακτικά και αποφάσιζαν για τη συνέχιση του αγώνα τους.
Η κινητοποίηση των εργαζομένων στο Κιλκίς αποτελεί παρακαταθήκη τόσο για το πανελλήνιο υγειονομικό κίνημα όσο και για τον ντόπιο πληθυσμό, ο οποίος αντιλαμβανόμενος την καταιγίδα που έρχεται στήριξε τους εργαζομένους στον αγώνα που έδιναν. Γιατί σίγουρα όταν κινητοποιούνται οι εργαζόμενοι των νοσοκομείων προκύπτει το εξής σοβαρό θέμα: «Και με τους ασθενείς τι θα γίνει;» Και σε αυτό υπάρχει απάντηση, αν οι εργαζόμενοι εντάξουν τις κινητοποιήσεις τους για τα μισθολογικά σε ένα συνολικότερο πολιτικό πλαίσιο που να αφορά όλες τις αλλαγές που γίνονται στην υγεία. Τότε και ο λαός θα είναι μαζί τους.
Αρκετές προκηρύξεις που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο –κάποιες εκ των οποίων ήταν και αποφάσεις των συνελεύσεων του Κιλκίς– έκαναν λόγο για «αυτοδιαχείριση», για «αυτοδιοίκηση» του νοσοκομείου από τους εργαζόμενους. Χαρακτηριστικά γινόταν λόγος για διοίκηση του νοσοκομείου από τους εργαζόμενους χωρίς όμως «να απαλλάσσεται το υπουργείο από τις οικονομικές του υποχρεώσεις ως προς την προμήθεια με υλικά και την πληρωμή των μισθών των εργαζομένων».
Το σκεπτικό των εργαζομένων που συνέταξαν το κείμενο έχει ακουστεί και σε άλλους εργασιακούς χώρους. Πρόκειται για μια λογική που οραματίζεται τη δημιουργία νησίδων αυτοδιαχείρισης ή οάσεων μέσα στο άγριο καπιταλιστικό αυτό σύστημα. Που προσπαθεί να δείξει στους εργαζόμενους ότι και μόνοι τους μπορούν πολύ καλύτερα να διοικήσουν ένα νοσηλευτικό ίδρυμα, ένα εργοστάσιο, μια φοιτητική λέσχη κ.λπ. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που δεν λέγεται στους εργαζόμενους είναι ότι θα κληθούν να το λειτουργήσουν σε συνθήκες άγριου ανταγωνισμού. Και σε αυτές τις συνθήκες ποιος θα διαπραγματευθεί με τις φαρμακευτικές εταιρείες για τα υλικά, ποιος θα πληρώσει τους εργαζόμενους; Και αν απαιτούν από το υπουργείο να το κάνει, τότε λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί το υπουργείο θα στείλει τους μισούς ή καθόλου προϋπολογισμούς και άντε βγάλ' τα πέρα μόνος σου. Τότε από ποιον θα τα ζητήσουν οι εργαζόμενοι; Από τους ασθενείς;
Τέτοιου είδους εγχειρήματα έγιναν αρκετά στο παρελθόν όχι βέβαια σε νοσοκομεία, αλλά σε εργοστάσια και άλλους εργασιακούς χώρους στην Αργεντινή (έχει γίνει αναφορά στις στήλες αυτής της εφημερίδας) τα οποία κράτησαν για λίγο και μετά σταμάτησαν. Δεν μπόρεσαν να αντέξουν τον ανταγωνισμό, αφού παρά το ότι οι εργαζόμενοι-ιδιοκτήτες δούλευαν απίστευτες ώρες (πιο πολλές ακόμα και από όσες δούλευαν πριν, με τους καπιταλιστικούς όρους λειτουργίας του εργοστασίου), δεν μπορούσαν να επιβιώσουν.
Αυτά όλα λέγονται στη βάση μιας γόνιμης κριτικής και πολιτικής αντιπαράθεσης σε αυτές τις στιγμές που διάφοροι εργασιακοί χώροι «πειραματίζονται» με διαφορετικές μορφές κινητοποίησης . Όσον αφορά την αυτοδιαχείριση, το ζητούμενο δεν είναι να αναλάβουμε εμείς εθελοντικά τις παροχές του κοινωνικού κράτους που διαλύεται, αλλά να τις διεκδικήσουμε πάλι γιατί είναι δικαιώματα και κατακτήσεις που μας ανήκουν. Η άποψη ότι το κίνημα θα καλύψει τις ανάγκες του λαού είναι λαθεμένη και γιατί κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει σήμερα, παρά σε περιορισμένο αριθμό, και από την άλλη αποσπά δυνάμεις από αυτό αδυνατίζοντας την κύρια πλευρά του, αυτή της οργάνωσης και του αγώνα. Τότε μόνο θα βάλουμε πρόβλημα στο σύστημα, όταν αναπτυχθεί και στον χώρο της υγείας κίνημα που θα διεκδικήσει δωρεάν περίθαλψη, αύξηση μισθών και στελέχωσης των νοσοκομείων με προσωπικό. 

 
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

29 Φεβ 2012

Αλληλεγγύη, αυτοδιαχείριση και αντίσταση

Aντιγράφουμε το παρακάτω κείμενογια την Αργεντινή και κυκλοφόρησε ιδιαίτερα στο διαδίκτυο ως παράδειγμα αντίστασης και για μας σχολιάζοντάς το παράλληλα. Στο τέλος κάνουμε και συσχετισμούς με τα δικά μας.

Το διάστημα της κρίσης στην Αργεντινή, αναπτύχθηκαν από το λαό εναλλακτικές μορφές οικονομίας, έξω από την, παρουσιαζόμενη ως αναπόφευκτη, καπιταλιστική γραμμή παραγωγής και κατανάλωσης, που βοήθησαν τον κόσμο να επιβιώσει.
Έτσι, ο λαός που πεινά καταφεύγει στο «Τρουέκε», ένα σύστημα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών. 10 εκατομμύρια κάτοικοι επιβιώνουν χάρη στο Τρουέκε, που λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις στη χώρα. Τα μέλη του, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο αποφεύχθηκε η αιματοχυσία και η βία, από τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να επιβιώσουν.

(Η φράση "αποφεύχθηκε η βία και η αιματοχυσία" σε μια χώρα που υπήρξε μια γενικευμένη εξέγερση ακούγεται μάλλον ως παραφωνία. Θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως προσπάθεια να μην πάρει μεγαλύτερη έκταση η εξέγερση και αμφισβητηθεί η βάση του συστήματος, ο καπιταλισμός) 
 
«Τελικά τι είναι η Αγορά; Η Αγορά είμαστε όλοι εμείς! Είναι περισσότερο απλή και κοντινή προς εμάς απ’ όσο νομίζουμε. Είναι εφικτό λοιπόν, να μετατρέψεις το επιχειρησιακό σύστημα ξεκινώντας απ’ αυτήν την Αρχή. Έτσι, στην Αγορά του Τρουέκε, αυτό στο οποίο δίνουμε μεγάλη σημασία, είναι η ανταλλαγή», μας εξηγεί ο Ρούμπεν Ραβέρα, ένας από τους ιδρυτές του Τρουέκε. «Για παράδειγμα, εγώ είμαι μαραγκός και πουλώ ένα έπιπλο σε κάποιον κι αυτός θα ανταποκριθεί σε μένα με ένα άλλο προϊόν. Αυτή η μελέτη της αγοράς μέσα από μια μικροαγορά, κάνει τον κόσμο να πραγματοποιεί ένα σπουδαίο άλμα στην θεώρησή του για την οικονομία. Κι αυτό γνωρίζουμε ότι είναι πολύ επικίνδυνο. Είναι πολύ επικίνδυνο ο κόσμος να κάνει πρακτική μια μέθοδο που του επιτρέπει να’ ναι ανεξάρτητος, να’ ναι αυτός που καθορίζει τη μοίρα του. Να μην εξαρτάται από κάποιον που διευθύνει την κονσόλα του συστήματος οργάνωσης και κατά κάποιον τρόπο τον κάνει όμηρό του. Έτσι λοιπόν μια Αγορά Τρουέκε δεν είναι μόνο αγαθά, υπηρεσίες και γνώσεις που πάνε κι έρχονται. Είναι ένα εργαλείο εξέλιξης, μόρφωσης και οικονομικού αλφαβητισμού».
Ήταν τόσο μεγάλη η ανάπτυξη του Τρουέκε στην Αργεντινή, ώστε το ίδιο το Δ.Ν.Τ. το χαρακτήρισε ως «οικονομική τρομοκρατία» για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Το σύστημα λοιπόν πρέπει να λάβει τα μέτρα του. Ύστερα από απαγορεύσεις και κυρώσεις που ανακοινώνουν ο Πρόεδρος Δουάλδε και ο υπουργός οικονομικών Ρομπέρτο Λαβάνια, μετά το 2003, το Τρουέκε πέφτει σε παρακμή.

(Το Τρουέκε πέφτει σε παρακμή και μαζί με αυτό ο αργεντίνικος λαός εξακολουθεί να ζει στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Και μόνο αυτό το παράδειγμα αποδυκνείει ότι μορφές άμυνας για την επιβίωση ξεκομμένες από οποιοδήποτε κινηματικό, οργανωμένο πλαίσιο διεκδίκησης από το κεφάλαιο και το κράτος του, ξεκομμένες από ένα κίνημα αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος, που λειτουργούν παράλληλα και στα πλαίσια του καπιταλισμού, δανειζόμενες καπιταλιστικές μορφές "κοινωνικοποιώντας" τες (αγορά, εμπόριο κ.λπ.) λειτουργούν εφησυχαστικά. Αφού εκμεταλλευτεί τον παθητικοποίηση και τον εφησυχασμό που δημιουργούν αυτές οι μορφές το σύστημα περνά στην επίθεση και φέρνει τα πράγματα εκεί που θέλει. Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε αν υπήρξε οποιασδήποτε μορφής αντίστασης και σύγκρουσης όταν το σύστημα αποφάσισε να ξεκαθαρίσει το ποιος είναι το αφεντικό).

19 Δεκ 2011

Ενάντια σε κάθε είδους «διαφυγή»

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΝ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ
Η επέλαση σε ότι υπήρχε ως εργασιακό, κοινωνικό και μορφωτικό δικαίωμα βρίσκεται στο απόγειο της τόσο στην κοινωνία όσο (και στον κρίσιμο τομέα) της εκπαίδευσης. Αυτό που εισπράττουμε όλοι οι αγωνιζόμενοι εκπαιδευτικοί ως «μούδιασμα» των συναδέλφων και του κλάδου είναι ένα σύνθετο όσο και απλό πρόβλημα. Απλό στον εντοπισμό του (χρόνια κυριαρχία μιας ηττοπαθούς, «θεσμικής», λογικής ανάθεσης στους «συνδικαλιστές») όσο και σύνθετο στην απάντηση του (ανάγκη αυτοοργάνωσης στους χώρους δουλειάς, πολιτική προοπτική, κατάκτηση πραγματικών συλλογικών μορφών αντίστασης και αλληλεγγύης). Επιπρόσθετα η μεταφορά του κέντρου βάρους της επίθεσης άμεσα στις εργασιακές σχέσεις (εφεδρεία, καταργήσεις σχολείων, αξιολόγηση) που αναμένεται στο επόμενο διάστημα απειλεί όχι μόνο την ύπαρξη μας ως… πρόσωπα εργαζομένων αλλά και ως συλλογικότητα, ως κλάδο. Απέναντι σ` αυτό το σοκ αναπτύσσονται αντιδράσεις διαφυγής ποικίλου είδους που αν δεν εμποδίζουν τουλάχιστο δεν διευκολύνουν τους συναδέλφους να μετακινηθούν σε προοπτική ανασύνταξης δυνάμεων και στόχων. 
Διαφυγή πρώτη: 
Το θέσφατο –που κυριαρχεί εδώ και τρία χρόνια περίπου-ότι τέρμα πια οι «κλαδικοί αγώνες» τώρα μόνο αγώνες πανεργατικοί αγνοεί ένα κλάδο με το όχι ευκαταφρόνητο νούμερο των 187.000 ψυχών (αλήθεια σε τι ποσοστό επί του συνόλου των συνδικαλιζόμενων στην ΑΔΕΔΥ αντιστοιχεί;) και μάλιστα σε ένα τομέα τόσο ευαίσθητο σε κοινωνικές και νεολαϊστικες αναταράξεις γενικότερου χαρακτήρα. 
Διαφυγή δεύτερη: 
Στόχος η αποτροπή της νέας δανειακής σύμβασης (πολύ φρέσκια προσέγγιση). Έχουμε δηλαδή πετύχει την ακύρωση ή την αντίσταση εναντίον του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου και τώρα βάζουμε πλώρη για την προληπτική ακύρωση της επερχόμενης δανειακής! Πρέπει λέει να κάνουμε μια «πολιτική απεργία». Τι συνιστά όμως τον πολιτικό χαρακτήρα μιας απεργίας; Μήπως ότι πρέπει να έχει στόχο να πέσει η κυβέρνηση; Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι η αποχώρηση της κυβέρνησης Παπανδρέου είναι αποτέλεσμα και νίκη του κινήματος! 

Διαφυγή τρίτη (συναφής της προηγούμενης). 
Δεν μπορεί να υπάρξουν αιχμές όπως η εφεδρεία αλλά μόνο συνολικά προγράμματα διεξόδου και πάλης. Φαίνεται ότι το κλίμα της εργατικής αναταραχής που προετοίμασε την μεγαλειώδη απεργία της 19ης Οκτώβρη και που βασικά το δημιούργησαν κλάδοι και χώροι εργαζομένων που θίγονταν από το μέτρο δεν είχε να κάνει με τον πολύ υλικό κίνδυνο της άμεσης απώλειας της θέσης εργασίας. Όσοι δεν θεωρούν το ζήτημα της εφεδρείας-απώλειας θέσης εργασίας ζήτημα αιχμής, απλώς «δεν στήνουν αυτί» σ` αυτό που μαζικά συζητάνε μέσα σε κλίμα ανησυχίας στα σχολεία οι συνάδελφοι. 
Διαφυγή τέταρτη (πιο συντηρητικής μορφής): 
Να διεκδικήσουμε τα υπόλοιπα του πλεονάζοντα χρόνου, να μην κατεβούμε ένα άλλα δύο κλιμάκια, να κάνουμε μαζικές ενστάσεις (όχι ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται). Εδώ αγνοείται η πραγματική και μακροπρόθεσμη στόχευση και βούληση όλων των μέτρων που με τον έναν ή άλλο τρόπο ρίχνουν τους μισθούς μας στα τάρταρα. Κυβέρνηση και τρόικα δεν παζαρεύουν την βαρβαρότητα τους και αν το κάνουν θα υποχρεωθούν από ένα μαζικό κίνημα που θα αμφισβητεί συνολικά το δήθεν ενιαίο πεινολόγιο! 
Διαφυγή Πέμπτη (και η πιο φολκλόρ!). 
Να μην αφήσουμε τα συνδιοικητικά όργανα (ΠΥΣΠΕ, ΚΥΣΠΕ) να αλωθούν από τα νέα πειθαρχικά πλαίσια, να απαιτήσουμε διαφανή έλεγχο των αποφάσεων τους κλπ. Δεν πρόκειται να αποδώσω σε κάποια πολιτική ή συνδικαλιστική κίνηση, κάποια από τις παραπάνω προσεγγίσεις, ας αναγνωρίσει ή (ας μην αναγνωρίσει!) όποιος επιθυμεί τη δική του θέση ή προσέγγιση σύμφωνα με τα παραπάνω. 
Γεγονός που όλοι μας θεωρούμε αναμφισβήτητο είναι πως μια τέτοια επίθεση δεν αντιμετωπίζεται με τους τρόπους, τη στόχευση και τους ρυθμούς της προηγούμενης περιόδου. Χρειαζόμαστε ένα κίνημα εκπαιδευτικών που θα έχει τη δυνατότητα να ξεκινά αγώνες με βάση την επίθεση που δέχεται σε βασικά δικαιώματα και να μην περιμένει πότε θα συλλογικοποιηθεί η αντίσταση και ο συντονισμός. 
Χρειαζόμαστε ένα κίνημα εκπαιδευτικών που να ζητά την κατάργηση των μνημονίων, μεσοπρόθεσμων παλιών νέων και επόμενων αλλά που ταυτόχρονα θα έχει την οξυδέρκεια και την ικανότητα να συλλάβει τι αποτελεί για τον κλάδο το ζήτημα των… ζητημάτων ως αιχμή. Χρειαζόμαστε ένα κίνημα εκπαιδευτικών που δεν θα επαναπαύεται στα εκλογικά ποσοστά και δεν θα μεταφέρει την κοινοβουλευτική νοοτροπία περί «αλλαγής συσχετισμών» στα συνδικαλιστικά όργανα Που θα καταπιάνεται με την δημιουργία ενός δικτύου αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης σε κάθε σχολείο ανεξάρτητα από τους περισσότερο ή λιγότερο αρνητικούς συσχετισμούς στα συνδικαλιστικά όργανα.. 
Χρειαζόμαστε ένα κίνημα εκπαιδευτικών που αφού δημιουργήσει αυτούς τους όρους στο εσωτερικό του (ή έστω παράλληλα με αυτό) θα αναζητήσει την οριζόντια συμπόρευση του πρώτα ως ενιαίος κλάδος (δάσκαλοι-καθηγητές) και στην πορεία με τους κλάδους που δέχονται την μετωπική επίθεση (π.χ. υγεία). 
Γι' αυτό το κίνημα η αναζήτηση και η συζήτηση πως θα αναπτυχθεί και θα οργανωθεί έπρεπε να ξεκινήσει από… χθες! Σ` έναν χρόνο ιστορικό που τρέχει πια με χίλια και που ούτε για το επόμενο δεκαπενθήμερο δεν παίρνει όρκο κανείς τι θα συμβεί, πάντα υπάρχουν ευκαιρίες για αλλαγή και μετακίνηση! 
Πρωτοβουλίες λοιπόν και δράσεις αγώνα, συζήτησης και πάλι αγώνα και συζήτησης και πάλι αγώνα κοκ σε κάθε πόλη και περιοχή. 
Εν όψει «μαύρων γιορτών»… Δεκέμβρης 2011 με τα μυαλά στο κρίσιμο `12… 
Δημήτρης Μάνος-νηπιαγωγός μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων στη Θεσσαλονίκη.

29 Νοε 2011

Οι εξελίξεις στην περίθαλψη
ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ

Μετά τη δημοσίευση στο ΦΕΚ στις 3/11 του «Ενιαίου Κανονισμού Παροχών (ΕΚΠΥ) του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ)» δρομολογούνται –από 1/1/2012– μια σειρά ζητήματα που αφορούν την περίθαλψη. Ζητήματα που σχετίζονται είτε με την παροχή φαρμάκων και άλλων βοηθημάτων είτε με τις επισκέψεις σε γιατρούς είτε με τη νοσηλεία σε νοσοκομεία περίθαλψης του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) είτε σε ιδιωτικά ιατρικά κέντρα.
Παρά τις καθυστερήσεις, την ύπαρξη «τεχνικών» και τεχνολογικών προβλημάτων, γραφειοκρατίας και μηχανισμού, αλλά και τις αντιδράσεις-αρνήσεις γιατρών και φαρμακοποιών που θίγονται άμεσα από τις εξελίξεις, η κυβέρνηση και το υπουργείο (κατ' ευφημισμόν) Υγείας προχωρούν σε νέους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς, που προστίθενται σε ένα καθεστώς που εναντιώνεται την υγεία και την περίθαλψη του λαού. Έτσι και στον τομέα αυτό μπαίνει τέλος στις ανισότητες. Έχουμε εξίσωση των εργαζομένων στην… αρρώστια.

2 Νοε 2011

Ενάντια στη χειραγώγηση, την παραπλάνηση και τους εκβιασμούς,να κλιμακώσουμε τον αγώνα !

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Τετάρτη 2 Νοέμβρη 2011
Η εξαγγελία του Γ. Παπανδρέου για την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος στις αρχές του 2012, με αντικείμενο τη νέα δανειακή σύμβαση με την Τρόικα δεν πρέπει να παραπλανήσει τους εργαζόμενους και το λαό. Αποτελεί ξεκάθαρη προσπάθεια χειραγώγησης, εκβιασμού και παραπλάνησης της λαϊκής πλειοψηφίας που βρίσκεται στους δρόμους του αγώνα για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση Παπανδρέου για να υπηρετήσει τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, των τραπεζιτών και των διεθνών τοκογλύφων.
Η κίνηση αυτή είναι αποτέλεσμα της ισχυρής πίεσης που ασκούνε στην κυβέρνηση οι πρωτόγνωρης μαζικότητας και αποφασιστικότητας απεργιακοί αγώνες, οι μεγάλες διαδηλώσεις, οι πολύμορφες λαϊκές κινητοποιήσεις και η εκτεταμένη λαϊκή αφύπνιση και καταδίκη της πολιτικής των μνημονίων. Ταυτόχρονα, αποτελεί ένδειξη των μεγάλων αδιεξόδων αυτής της πολιτικής που έχει ρίξει στη φτώχεια και την ανεργία εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη τη χώρα.

Το σύστημα αναζητά κυβερνητική λύση. Εμείς τι πρέπει να κάνουμε;

Σοβαρές εξελίξεις δρομολογούνται μετά την απόφαση του Παπανδρέου να θέσει σε δημοψήφισμα τη συμφωνία της 26ης του Οκτώβρη, το λεγόμενο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας. Εξελίξεις που ακόμη δεν μπορούμε να πούμε που θα βγάλουν και μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε. Το ποιες ήταν οι σκοπιμότητες αυτής της κίνησης του Παπανδρέου επίσης θα αρχίσουν να ξεκαθαρίζουν σε λίγες ώρες. Για το τι κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά, οι ενδοαστικές αντιθέσεις, οι αντιθέσεις μεταξύ των ιμπεριαλιστών και κατά πόσο παίξανε ρόλο σε όλα αυτά, που σίγουρα έπαιξαν, είναι η άλλη πλευρά της υπόθεσης. Αντιθέσεις που σίγουρα εκφράζονται και μέσα στο ΠΑΣΟΚ αλλά και σε όλο το αστικό πολιτικό κατεστημένο.  Και πραγματικά όσο και να παρακολουθεί κανείς από κοντά τα πράγματα είναι να ξαφνιάζεται όταν αποφάσεις που παίρνονται και παρουσιάζονται, έστω και συγκρατημένα, ως η λύση του προβλήματος της κρίσης και του χρέους πόσο γρήγορα καταρρέουν ή κινδυνεύουν να καταρρεύσουν. Το ίδιο περίπου σκηνικό είχαμε και τον Ιούλιο με την απόφαση της 21ης που πολύ γρήγορα "ξεχάστηκε" για να καταλήξουμε στον συμβιβασμό της 26ης του Οκτώβρη.
Εδώ δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει όμως και ένας άλλος παράγοντας. Αυτός που αφορά εμάς ή θα έπρεπε να μας αφορά. Ο λαός.

26 Μαρ 2011

Υγειονομικός χάρτης: Ανάγκη ή πρόσχημα;

Κάθε σημαντική αλλαγή (για να χρησιμοποιήσουμε έναν ουδέτερο όρο) προϋποθέτει μια ιδεολογική-πολιτική επίκληση. Έτσι και η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί να θεμελιώσει τις πολιτικές της επιλογές πάνω σε μια θεωρητική-επιστημονικοφανή βάση. Οι αντιδραστικές αλλαγές που δρομολογούνται στον τομέα της δημόσιας περίθαλψης εντάσσονται μέσα σε αυτόν τον κανόνα. Είναι βλέπετε και το μνημόνιο…
Ο υγειονομικός χάρτης είναι θεωρητικά ένα σχέδιο δυναμικό που εξελίσσεται αέναα, σύμφωνα με τις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού. Με βάση αυτόν και κάποια στατιστικά δεδομένα θα μπορούσε (πάντα θεωρητικά) να χαραχθεί η πολιτική υγείας της πολιτείας. Μόνο που μια τέτοια ανάγκη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με το κεφάλαιο στην εξουσία, με την κυριαρχία του πάνω στις ζωτικές (κυριολεκτικά) λαϊκές ανάγκες.

14 Φεβ 2011

Εδώ η ΠΟΕΔΗΝ, εκεί η ΠΟΕΔΗΝ...

Ξεδιάντροπα με την κυβέρνηση η ΠΟΕΔΗΝ

Παλαιότερα έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και «ψέλλιζαν» και κάτι αντικυβερνητικό για τα προσχήματα. Κάποτε «κοντράριζαν» και ορισμένες πασοκικές επιλογές που έθιγαν τον ρόλο τους κυρίως. Σήμερα, ωστόσο, η επίθεση κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ τους αναγκάζει να πάρουν ανοιχτά θέση.
Θέση χωρίς φτιασιδώματα και «ναι μεν, αλλά».
Και παίρνουν.
 Παίρνουν τη θέση της πιο προκλητικής, ξεδιάντροπης και αποκρουστικής αντιλαϊκής και αντεργατικής συνδικαλιστικής ηγεσίας που έχει ανάγκη το σύστημα και η κυβέρνηση.

7 Δεκ 2010

Στο εκτελεστικό απόσπασμα η υγεία

Με μπαράζ δημοσιεύσεων, «διέρρευσε» σε εφημερίδες της Κυριακής 28/11 έκθεση αξιολόγησης των ελληνικών νοσοκομείων από την εθνική σχολή δημόσιας υγείας που έχει παραγγελθεί εδώ και κάμποσο καιρό από το υπουργείο υγείας. Στην έκθεση αυτή βαθμολογείται πάνω από το 1/3 των νοσοκομείων της χώρας με βαθμό…...κάτω από τη βάση, ενώ προτείνονται συγχωνεύσεις νοσοκομείων και σε κάποιες περιπτώσεις ολοκλήρων υγειονομικών περιφερειών. Η έκθεση γενικά κινείται στη λογική της προσαρμογής του υγειονομικού χάρτη της χώρας και της διαχείρισης του ανθρωπίνου δυναμικού της υγείας αποδεχομένη τα ήδη υπαρκτά προβλήματα υποστελέχωσης και ελλείψεων, και σε όλες τις περιπτώσεις πλην ελάχιστων εξαιρέσεων συγκαλύπτει προβλήματα αντί να ασχοληθεί με την επίλυση τους. Καταργεί μονάδες-κλινικές και δυναμικό με αποτέλεσμα το τελευταίο είτε να εμφανίζεται επαρκές είτε και να περισσεύει.

5 Νοε 2010

Θεραπεία με... μέτρο (και από την τσέπη του ασφαλισμένου)

O εξαπολυμένος (μάλιστα και με τυμπανοκρουσίες... νοικοκυρέματος) «εξορθολογισμός» των δαπανών υγείας των ασφαλιστικών ταμείων με «εναλλακτικές» (φθηνότερες) θεραπείες έφερε τον τελευταίο καιρό τραγικές καταστάσεις στο προσκήνιο, που δείχνουν το μέγεθος της αντιλαϊκής επίθεσης και στην περίθαλψη.
Στην περίπτωση των διαβητικών, με τα απαιτούμενα για τη θεραπεία τους ειδικά υποδήματα, τον μακάβριο κυνισμό του ΙΚΑ ακολούθησε η πολιτική κοροϊδία: ο σάλος που ξέσπασε ύστερα από τη γνωστοποίηση της άθλιας επιστολής του ΙΚΑ προς την ομοσπονδία των διαβητικών («με τα διαβητικά παπούτσια δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλά καθυστερεί για ένα-δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος, άρα δεν τα χορηγεί το ίδρυμα») αντιμετωπίστηκε από τη διοίκηση του ΙΚΑ (Ρ. Σπυρόπουλος) με δήλωση... αγνοίας («η επιστολή απεστάλη όταν υπήρχε κενό διοίκησης, προτού αναλάβω καθήκοντα, δεν είχα ενημερωθεί») και με... σύσταση επιτροπής η οποία θα καθορίσει τους όρους και τις προϋποθέσεις διάθεσης των θεραπευτικών υποδημάτων.

4 Νοε 2010

Φαρμάκι...

Στον τομέα της υγείας, το πιο… αναγνωρίσιμο και ίσως και πιο «παρεξηγημένο» είναι το κομμάτι που λέγεται φάρμακο αλλά και η «πρωτοβάθμια» παροχή υγείας, δηλαδή το φαρμακείο. Η έλλειψη οικογενειακών και συνοικιακών γιατρών αλλά και η απαξίωση των κρατικών νοσοκομείων μαζί με τις ατέλειωτες ουρές και τη γραφειοκρατία έχουν κάνει εδώ και 35 τουλάχιστον χρόνια τα φαρμακεία τον πρώτο σταθμό όποιου είναι ή αισθάνεται άρρωστος–τραυματίας-αδύναμος.
Ενα κομμάτι εύκολο στην… εμπορευματοποίηση, πολύ προνομιούχο κατά καιρούς, αλλά και εύκολα «χειραγωγησιμο»… με όλους τους τρόπους και απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Ετσι, δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι πρώτο μπήκε στο στόχο του… «εξορθολογισμού» και των… περικοπών. Εδώ και χρόνια το έδαφος ήταν έτοιμο. Φάρμακα, υγειονομικό υλικό και... δημόσιοι υπάλληλοι έφταιγαν και φταίνε για όλα!

28 Οκτ 2010

ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ

Σε δυο κατευθύνσεις φαίνεται να στρέφεται η πολιτική της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά το δημόσιο τομέα περίθαλψης: περικοπές στις παροχές, ιδιωτικοοικονομική λειτουργία και συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα. Eμπορευματοποίηση και μείωση του λειτουργικού κόστους, συγχωνεύσεις, καταργήσεις, αλλαγή χαρακτήρα δημόσιων νοσοκομείων, μερικά από τα μέσα γι' αυτή την κατεύθυνση.
Πιο αναλυτικά
Διαφαίνεται πρόθεση για σχεδιασμό ενιαίων κανόνων αγοράς υπηρεσιών υγείας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με κεντρική επαναδιαπραγμάτευση του κόστους των υπηρεσιών περίθαλψης με δημόσια και ιδιωτικά θεραπευτήρια για λογαριασμό των ταμείων. Η συγκεκριμένη εξαγγελία διατυμπανίστηκε πρόσφατα σαν αποτέλεσμα της συνάντησης του Λοβέρδου με το Συντονιστικό Συμβούλιο Παροχών Υγείας ( σ.σ.: οι διοικητές των μεγαλύτερων ασφαλιστικών ταμείων της χώρας).

27 Οκτ 2010

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα αναλύσεις, απόψεις, συμβουλές, σχόλια και κάθε είδους αναφορές στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα προπαγάνδας του συστήματος σχετικά με την κατάσταση στον δημόσιο τομέα της περίθαλψης. Σπατάλη, κακοδιαχείριση, μαύρο χρήμα αποτελούν τη μόνιμη επωδό, προϊδεάζοντας για το τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει. Εγγενείς αντιφάσεις του συστήματος (τους) μπερδεύονται σκόπιμα με τους εργαζόμενους στον συγκεκριμένο τομέα και τα δικαιώματά τους, με στόχο τη διασπορά ενός κουρνιαχτού και τον αποπροσανατολισμό του κόσμου.
            Η κυβέρνηση αναλαμβάνει να βάλει «τάξη» και σ’ αυτόν τον τομέα. Αλλωστε ασφαλιστικά ταμεία, νομαρχίες-δήμοι και νοσοκομεία έχουν μπει εδώ και καιρό στο μικροσκόπιο της τρόικας και του μισητού μνημονίου. Οι ιμπεριαλιστές ζητούν και εδώ «αίμα» (στην κυριολεξία αυτή τη φορά, μιας και αναφερόμαστε στο ζωτικό θέμα της υγείας). Ο «Καλλικράτης» τείνει να γίνει μόνιμο μότο (στην παιδεία, την υγεία κ.α.). Θέλουν στα σοβαρά να μειώσουν τις δαπάνες ή μήπως να τις μετακυλίσουν στα πλατιά λαϊκά στρώματα; Βάλθηκαν να χτυπήσουν τα κέρδη των μονοπωλίων που λυμαίνονται το χώρο ή μήπως να ελαχιστοποιήσουν την κρατική συμμετοχή, αναγκάζοντας τον κόσμο να βάλει το χέρι στην τσέπη;

26 Οκτ 2010

«Όταν ο θάνατος ενός ανθρώπου γίνεται απλά μια χαραμάδα στην καθημερινότητα της κοινωνίας:
ακρωτηριάζοντας το Ε.Σ.Υ.»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΔΑΜΙΔΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Ε.Σ.Υ. ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΞΑΝΘΗΣ
ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ
Αν το έζησες είτε ο ίδιος προσωπικά, είτε μέσω κάποιου δικού σου, τότε σίγουρα καταλαβαίνεις ότι: όταν η αρρώστια σε έχει διαλύσει, όταν η αγωνία σου κορυφώνεται, η ποιότητα της ζωής σου καθορίζεται όχι μόνο από την επιτυχία ή όχι της θεραπείας αλλά και από λεπτομέρειες όπως η αναμονή για να εξεταστείς ή για να μπεις στο χειρουργείο. Για σένα ο θάνατος και η αρρώστια δεν αποτελεί απλά και μόνο μια χαραμάδα στην καθημερινότητα της ζωής με το Δ.Ν.Τ. Το ερώτημα είναι αν το καταλαβαίνουν και όσοι δεν το έχουν ακόμα βιώσει.

31 Αυγ 2010

Επίθεση διαρκείας στους εργαζόμενους στο Δημόσιο

Νέα δεινά αναμένουν τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Το έδαφος έχει στρωθεί από το αντιλαϊκό-αντεργατικό μνημόνιο που η κυβέρνηση δεν παραλείπει να επικαλείται -περίπου ως θέσφατο- σε κάθε της ενέργεια. Μάλιστα έχει λάβει χαρακτήρα βάσης πάνω στην οποία πατά, την προϋποθέτει και την υπηρετεί κάθε βάρβαρο μέτρο που προωθείται ως εξειδίκευσή του.
Τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας του συστήματος αναλαμβάνουν πάλι το βρώμικο ρόλο τους. Ωρύονται από τα τηλεοπτικά, και όχι μόνο, παράθυρα τα χρυσοπληρωμένα παιδιά του συστήματος για το «διογκωμένο και σπάταλο δημόσιο τομέα» και για τους «πολυπληθείς» εργαζόμενούς του. Μόνο που η δική τους «απογραφή», που έγινε σκόπιμα πριν από το μεγάλο κύμα φυγής μέχρι το τέλος του χρόνου λόγω της αντιασφαλιστικής επιδρομής, έδωσε μέχρι στιγμής ένα νούμερο 768.000 ατόμων στους οποίους μάλιστα συμπεριλαμβάνονται 160.000 ένστολοι (στρατιωτικοί και σώματα ασφαλείας) και γύρω στις 200.000 που δεν καλύπτονται από το καθεστώς της μονιμότητας! Ακάθεκτοι, παρ' όλα αυτά, συνεχίζουν την προπαγάνδα τους.