Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασφαλιστικο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ασφαλιστικο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Ιαν 2016

ΑΘΗΝΑ: Εκδήλωση-συζήτηση για το ασφαλιστικό

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΝΕΑ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ!
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ!

Παρασκευή 22 Γενάρη,  7.00 μ.μ.
Αίθουσα Παναρκαδικής Ομοσπονδίας
(Τζωρτζ 9 και Στουρνάρη, Εξάρχεια)

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τηρώντας πιστά τις επιταγές του τρίτου μνημονίου και σε συμφωνία με τους εργοδότες, προωθεί την ισοπέδωση του ασφαλιστικού, την ισοπέδωση μιας από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων.

Τα μέτρα αποτελούν ένα νέο χτύπημα στο δικαίωμα στην ασφάλιση. Η κυβέρνηση, για λογαριασμό συνολικά του συστήματος, αξιοποιεί τον αρνητικό συσχετισμό, που είναι αποτέλεσμα της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και της συνεχούς οπισθοχώρησης του λαϊκού κινήματος.

Με όπλο την οργάνωση και τη συλλογικότητα, να αγωνιστούμε για την ανατροπή του νέου ασφαλιστικού, να παλέψουμε ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας στη δουλειά και στη ζωή, κόντρα στην ηττοπάθεια και την υποταγή.
ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΝΕΑ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ!

Τα σχέδιά της για την ισοπέδωση του ασφαλιστικού παρουσίασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σύμφωνα με τις επιταγές του τρίτου μνημονίου που υπέγραψε από κοινού με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι. Εφαρμόζοντας και νομιμοποιώντας τους αντιασφαλιστικούς νόμους των προηγούμενων κυβερνήσεων, προχωράει ακόμα παραπέρα την επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και το λαό, σε μια προσπάθεια να γκρεμίσει την κατάκτηση που λέγεται κοινωνική ασφάλιση. Μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων, που -μαζί με το 8ωρο και τις συλλογικές συμβάσεις- υπερασπίζονται τον κόσμο της δουλειάς απέναντι στη βαρβαρότητα και την αυθαιρεσία του κεφάλαιου. Η συναίνεση που έλαβε ο Τσίπρας από τους εργοδότες (με τους οποίους έσπευσε να συναντηθεί) αποτελεί τρανταχτή απόδειξη του μεγέθους της νέας αντιασφαλιστικής επιδρομής.

27 Οκτ 2015

Να αγωνιστούμε για την ανατροπή του «νέου» ασφαλιστικού!

Το «νέο» ασφαλιστικό σχεδιάζει με εντατικούς ρυθμούς η κυβέρνηση, υπό την καθοδήγηση των τροϊκανών και σύμφωνα με το σχετικό «οδικό χάρτη» που περιλαμβάνεται στο παράρτημα του 3ου μνημονίου και στον αντίστοιχο νόμο 4336/2015. Αξιοποιώντας ως βάση αναφοράς το διαβόητο πόρισμα της επιτροπής «σοφών» που ορίστηκε για το θέμα, η κυβέρνηση θέλει μέσα στο Νοέμβρη να υλοποιήσει το ξεθεμελίωμα του δικαιώματος στη σύνταξη για όλους τους εργαζόμενους, νέους, παλιούς και συνταξιούχους. Το σχετικό νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει αλλαγές σε κάθε πτυχή του ασφαλιστικού συστήματος, με σκοπό τη ριζική αναδιαμόρφωσή του και στόχο την «οριστική» ισοπέδωση της κατάκτησης που ονομάζεται σύνταξη.
Τα κέντρα του συστήματος μέσα κι έξω από τη χώρα απαιτούν αποφασιστικά άλματα στο ασφαλιστικό που θα ολοκληρώσουν την επίθεση που ξεκίνησε με το πρώτο μνημόνιο αλλά θεωρείται πλέον «λίγη», τόσο σε σχέση με το μέγεθος της αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος και της ισοπέδωσης των εργατικών κατακτήσεων που απαιτείται όσο και σε σχέση με το συσχετισμό που εκτιμούν ότι διαθέτουν. Θέλουν να εκμεταλλευτούν τη γενική αποσυγκρότηση του εργατικού κινήματος και το ιδιαίτερο κλίμα απογοήτευσης και σύγχυσης που επικρατεί στο λαό και τους εργαζόμενους, κλίμα που εκφράζεται και με την κινηματική νηνεμία της περιόδου, προκειμένου να διαμορφώσουν ένα ασφαλιστικό που θα εξασφαλίζει μόνο εισφορές στα κρατικά ταμεία, τόσο άμεσα όσο και σε βάθος χρόνου. Όσο για τη σύνταξη, αυτή θα αφορά μόνο όσους καταφέρουν να περάσουν τα απαγορευτικά όρια ηλικίας και χρόνων ασφάλισης που ορίζονται, αλλά ακόμα και γι’ αυτούς, όπως και για όλους τους υπόλοιπους, η σύνταξη θα αποτελεί στην ουσία ένα προνοιακό επίδομα που δεν θα έχει καμία σχέση με τη σύνταξη όπως την ξέραμε ως τώρα και δεν θα διασφαλίζει ούτε καν την επιβίωση των συνταξιούχων.

Η βασική κατεύθυνση
Η βασική κατεύθυνση του ασφαλιστικού που σχεδιάζεται περιγράφεται με το γνωστό τρίπτυχο: αργότερα, λιγότερα, χειρότερα. Όλες οι αλλαγές που έρχονται υπηρετούν αυτή την κατεύθυνση, η οποία βέβαια δεν είναι καινούρια. Το σχήμα όμως που ετοιμάζεται συνδυάζει πόθους δεκαετιών για το σύστημα και ορίζει μια νέα πραγματικότητα. Η αύξηση των ορίων ηλικίας και των απαιτούμενων χρόνων ασφάλισης δεν επιτρέπει εξαιρέσεις και σε συνδυασμό με την επιβάρυνση για ενδεχόμενη «πρόωρη» συνταξιοδότηση προσπαθεί να πετύχει ουσιαστική αύξηση του μέσου όρου ηλικίας συνταξιοδότησης για το σύνολο των εργαζόμενων, συμπεριλαμβάνοντας και όσους υπολόγιζαν να βγουν σύντομα. Τα όρια που έχουν ψηφιστεί ήδη με το νόμο για τα προαπαιτούμενα αυξάνονται διαδοχικά ώστε από το 2022 κανείς να μη βγαίνει στη σύνταξη πριν τα 67 ή τα 62 με 40 χρόνια ασφάλισης. Το ύψος της σύνταξης, μέσα από διάφορους μηχανισμούς υπολογισμού ντυμένους με «τεχνοκρατική» ορολογία, μειώνεται δραματικά, χωρίς να αφήνει εκτός και τους ήδη συνταξιούχους για τους οποίους προβλέπονται νέες μειώσεις. Παράλληλα, οι εισφορές, μαζί και οι «έκτακτες» κάθε είδους, μειώνουν ακόμα περισσότερο το εισόδημα των εργαζόμενων άμεσα, προσθέτοντας την ασφάλιση στα ήδη δυσβάστακτα φορολογικά βάρη. Εκτός του οικονομικού, ο νέος γύρος επίθεσης στο ασφαλιστικό συνοδεύεται από μια επίθεση και στο ιδεολογικό επίπεδο, σε μια προσπάθεια περαιτέρω αποσυγκρότησης και διάβρωσης των λαϊκών συνειδήσεων ώστε να υποταχτούν αδιαμαρτύρητα στην αντιλαϊκή πολιτική όπως εκφράζεται στο ζήτημα του ασφαλιστικού.

Ο τρόπος υπολογισμού της σύνταξης
Το κύριο χαρακτηριστικό του «νέου» ασφαλιστικού θα είναι η λογική της λεγόμενης «ανταποδοτικότητας». Σύμφωνα με αυτή, ο κάθε συνταξιούχος θα πρέπει να λαμβάνει σύνταξη υποτίθεται ανάλογη των συνολικών ασφαλιστικών του εισφορών στη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Το σύνολο αυτών των εισφορών θα πιστώνεται σε έναν ατομικό εικονικό λογαριασμό και θα αποτελεί τη βάση υπολογισμού της «αναλογικής» σύνταξης. Συμπλήρωμα στην «αναλογική» σύνταξη θα αποτελεί η «εθνική (κοινωνική)» σύνταξη, η οποία όμως θα δίνεται με εισοδηματικά κριτήρια σε μια λογική ελάχιστου συνολικού εισοδήματος. Παρόμοιος τρόπος υπολογισμού της σύνταξης είχε προβλεφθεί ήδη από το νόμο Λοβέρδου (3863/2010), με ισχύ από 1/1/2015, δεν έχει όμως εφαρμοστεί. Το ύψος της «εθνικής (κοινωνικής)» σύνταξης δεν είναι ακόμα σαφές, είναι όμως δεδομένο ότι αυτό το μέρος της σύνταξης δεν θα δίνεται παρά μόνο μετά το 67ο έτος της ηλικίας ακόμα και για όσους συνταξιοδοτούνται νωρίτερα.
Στον υπολογισμό της λεγόμενης «αναλογικής» σύνταξης εμπλέκονται μια σειρά παραμέτρων που θα επιτρέπουν στο κράτος να μεταβάλλει (βλ. μειώνει) το ύψος της κατά το δοκούν και μάλιστα με μανδύα «αντικειμενικότητας». Στο πόρισμα προβλέπεται προσδιορισμός του επιτοκίου των εικονικών λογαριασμών σύμφωνα με μακροοικονομικούς δείκτες, όπως πχ. η μεταβολή του ΑΕΠ. Η σύνταξη θα προκύπτει σε αναλογία με το συνολικό εικονικό ποσό που θα έχει συσσωρευτεί τη στιγμή της συνταξιοδότησης, συνυπολογίζοντας τα χρόνια που απομένουν μέχρι το προσδόκιμο ζωής της γενιάς του συνταξιούχου και το ποσοστό αναπλήρωσης, δηλαδή τη σχέση μεταξύ σύνταξης και μισθού που είχε ο συνταξιούχος πριν. Αυτός ο υπολογισμός επιτρέπει σύμφωνα με το πόρισμα την ελαστική συνταξιοδότηση, με την έννοια ότι η μείωση λόγω πρόωρης συνταξιοδότησης προκύπτει με αυτόματο τρόπο. Επιπλέον, το ποσοστό αναπλήρωσης θα αυξομειώνεται σύμφωνα με τα δημοσιονομικά δεδομένα, ενώ και το προσδόκιμο ζωής αξιοποιείται για να δικαιολογήσει τη μείωση της σύνταξης.
Χαρακτηριστικό της μείωσης που προκύπτει είναι ότι για έναν ασφαλισμένο πριν το 1992 το ποσοστό αναπλήρωσης ήταν μεγαλύτερο του 80%, ο νόμος Λοβέρδου προβλέπει 70% ενώ ο νέος υπολογισμός θα καταλήγει σε ποσοστό αναπλήρωσης που, σύμφωνα με το παράρτημα του 3ου μνημονίου, θα πρέπει να είναι μόλις 46%. Η επιτροπή προτείνει την εφαρμογή του νέου τρόπου υπολογισμού και για τους παλιούς ασφαλισμένους, με συνέπεια τη δραστική χειροτέρευση της σύνταξής τους όταν βγουν, ενώ υπάρχει πρόβλεψη ακόμα και για επαναϋπολογισμό των συντάξεων που δίνονται ήδη. Επειδή αυτό είναι αδύνατο να υλοποιηθεί άμεσα και προκειμένου να τηρηθεί η μνημονιακή δέσμευση για μείωση της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,25 δις, το κυρίαρχο σενάριο προβλέπει μείωση 15% για συνταξιούχους κάτω των 54 ετών, 10% για 55-59 ετών και 5% για συνταξιούχους 59-62 ετών και επιπλέον βαθμιαία μείωση για όσους παίρνουν συντάξεις συνολικού ύψους πάνω από ένα κατώφλι, το οποίο μάλλον θα οριστεί στα 1.000 ευρώ.

Η ενοποίηση των ταμείων
Ιδιαίτερη βαρύτητα στο πόρισμα της επιτροπής «σοφών» δίνεται στην ανάγκη -για το σύστημα- της ενοποίησης όλων των ασφαλιστικών ταμείων σε ένα (ή το πολύ σε τρία, σύμφωνα με την εναλλακτική πρόταση). Ταυτόχρονα προτείνεται και η συγχώνευση όλων των διαφορετικών κατηγοριών ασφάλισης σε δύο: απλά και βαρέα. Ο στόχος αυτής της πρότασης είναι η επιβολή ενιαίων κανόνων σε σχέση με τις εισφορές και τις συντάξεις σε όλους τους ασφαλισμένους, διασφαλίζοντας ότι καμιά κατηγορία εργαζόμενων δεν θα ξεφύγει από τη σχεδιαζόμενη ισοπέδωση. Σε ό, τι αφορά τις εισφορές, η ενοποίηση σημαίνει σημαντικές αυξήσεις, ειδικά για αγρότες και αυτοαπασχολούμενους. Σε ό, τι αφορά τις συντάξεις, η ενοποίηση οδηγεί σε κατάργηση μιας σειράς ευνοϊκών ρυθμίσεων που έχουν παραμείνει σε διάφορες κατηγορίες εργαζόμενων και εξίσωση προς τα κάτω για όλους.
Παράλληλα, η ενοποίηση των ταμείων επιτρέπει τη συγχώνευση διάφορων υπηρεσιών με αντίστοιχη μείωση του προσωπικού αλλά και συνολική διαχείριση των οικονομικών των ταμείων, με σκοπό την καλύτερη παρακολούθησή τους από τους εκπροσώπους της τρόικας.
Το σύστημα που προτείνεται αφήνει ανοιχτά διάφορα ζητήματα. Το ένα είναι το μέλλον των επικουρικών συντάξεων, καθώς από τη μια γίνεται αναφορά σε εφαρμογή κοινού τρόπου υπολογισμού όπως και για την κύρια σύνταξη αλλά από την άλλη προτείνεται η κατάργηση των επικουρικών ταμείων και η δημιουργία ενός νέου, ενιαίου ταμείου. Η συμμετοχή στο ταμείο αυτό προτείνεται να είναι προαιρετική, αλλά αν κάποιος δεν την επιλέξει, θα είναι υποχρεωμένος να συμμετέχει σε κάποιο από τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΑΕ), που ρυθμίζονται και προωθούνται τα τελευταία χρόνια από την Ε.Ε. και αποτελούν είδος ιδιωτικής ασφάλισης, με κάποιους περιορισμούς ως προς τα χαρακτηριστικά των διαχειριστών τους. Δεύτερο ζήτημα που μένει ασαφές είναι αυτό των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (ΒΑΕ), για τα οποία γίνεται αναφορά και στο τμήμα του πορίσματος σχετικά με την ενοποίηση των ταμείων και στο παράρτημα για τα ΤΑΕ. Τέλος, το πόρισμα αφήνει ανοιχτά ζητήματα όπως οι συντάξεις αναπηρίας, χηρείας, γήρατος κ.ά. τα οποία χαρακτηρίζει «προνοιακού χαρακτήρα» και προτείνει την αποσύνδεσή τους από το ασφαλιστικό σύστημα.

Ορισμένα ιδεολογικά ζητήματα

Είναι φανερό ότι τέτοιου μεγέθους επίθεση σε μια από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις του εργατικού κινήματος πρέπει να υποστηρίζεται από την αντίστοιχη ιδεολογική επίθεση. Είναι άλλωστε αρκετές οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οι προσδοκίες του συστήματος στο παρελθόν για τη διάλυση του ασφαλιστικού συνάντησαν μαζικές αντιστάσεις και αναγκάστηκαν να λειανθούν, να αναβληθούν ή ακόμα και να αποσυρθούν ολότελα. Τα επιχειρήματα βέβαια που χρησιμοποιεί το σύστημα και αυτή τη φορά δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τα προηγούμενα, κι ας είναι διανθισμένα με μπόλικες αναφορές στην «αλληλεγγύη» και την «κοινωνική δικαιοσύνη».
Η πρώτη-πρώτη παράγραφος του πορίσματος της επιτροπής «σοφών» έχει τίτλο «Το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο» και αποτελεί μια μόνιμη τοποθέτηση του συστήματος, κοινή για κάθε κατάκτηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος: το κόστος για την ικανοποίηση αυτού του δικαιώματος είναι πολύ μεγάλο και το -αστικό- κράτος δεν είναι διατεθειμένο να συνεχίσει να το καλύπτει. Στη συγκεκριμένη φάση αξιοποιείται και η λογική των «κλεμμένων» από τα ασφαλιστικά ταμεία, λογική που καλλιεργήθηκε από την κυρίαρχη αριστερά στη χώρα μας, συμπεριλαμβανομένης αυτής που τώρα έχει αναλάβει την κυβέρνηση. Στο ίδιο επιχείρημα για τη μη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού εξαιτίας του κόστους του για τον κρατικό προϋπολογισμό βασίζεται και η νέα «αρχιτεκτονική» που προτείνεται και περιγράφεται ως σύστημα «καθορισμένων εισφορών» και όχι παροχών, στην οποία η συμμετοχή και η ευθύνη του κράτους περιορίζεται στο κομμάτι της «εθνικής (κοινωνικής)» σύνταξης, ενώ για την «αναλογική» προβλέπεται μια ελάχιστη συνδρομή με τη μορφή εικονικών πιστώσεων στους ατομικούς εικονικούς λογαριασμούς ασφαλισμένων με ειδικά χαρακτηριστικά και για περιορισμένο χρόνο.
Από τη μεριά των εργαζόμενων πρέπει να ξεκαθαριστούν πλατιά δύο πλευρές αυτού του ζητήματος. Η πρώτη είναι ότι καμιά κατάκτηση του κινήματος δεν αποτελεί βασικά οικονομικό ζήτημα, πόσο μάλλον λογιστικό. Με δεδομένο ότι όλος ο πλούτος στην κοινωνία παράγεται από τους εργαζόμενους (ως σύνολο), αλλά ιδιοποιείται από τους κεφαλαιοκράτες (ως σύνολο) στη βάση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, η σύνταξη αποτελεί ένα μηχανισμό επιστροφής μέρους αυτού του πλούτου σε εκείνο το τμήμα των εργαζόμενων που δεν μπορεί πλέον να δουλέψει. Το μέγεθος της επιστροφής είναι πολιτικό ζήτημα και σχετίζεται με το συσχετισμό δύναμης και άρα με το βαθμό στον οποίο υποχρεώνονται οι κεφαλαιοκράτες, διαμέσου του κράτους που αυτοί ελέγχουν και γι’ αυτό τους εκπροσωπεί συλλογικά, να επιστρέφουν αυτό το μέρος του πλούτου στους παραγωγούς του. Η δεύτερη πλευρά έχει να κάνει με την αντίληψη για το χαρακτήρα του κράτους και το ρόλο των ασφαλιστικών ταμείων. Στην καπιταλιστική κοινωνία, το κράτος αποτελεί εργαλείο της αστικής τάξης και εξυπηρετεί τα συμφέροντά της (και των ιμπεριαλιστών από τους οποίους είναι εξαρτημένη, για την περίπτωση της Ελλάδας). Το ίδιο ισχύει και για τις επιμέρους δομές του, τα ασφαλιστικά ταμεία εν προκειμένω, ανεξάρτητα αν υποχρεώθηκε να τα φτιάξει εξαιτίας των αγώνων του κινήματος. Αυτή η πραγματικότητα, ότι δηλαδή το κράτος, η άρχουσα τάξη συλλογικά ελέγχει και διαχειρίζεται τα ταμεία, δεν αλλάζει καθόλου από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να δίνουν εισφορές που πιστώνονται σε ασφαλιστικά ταμεία. Στην ουσία, οι εργαζόμενοι έχουν τριπλοπληρώσει για την ασφάλισή τους: μέσα από την υπεραξία που παράγουν αλλά ιδιοποιούνται οι κεφαλαιοκράτες, μέσα από τις ασφαλιστικές εισφορές (τις δικές τους και του εργοδότη τους) και μέσα από τη φορολογία που υποχρεώνονται να πληρώνουν. Επομένως, η σύνταξη είναι δικαίωμά τους και έχουν κάθε συμφέρον να διεκδικήσουν να είναι όσο το δυνατό μεγαλύτερη, δίχως να απασχολούνται με τη λογιστική διαχείριση του ζητήματος.
Ένα δεύτερο μέρος της ιδεολογικής επίθεσης που δέχεται ο λαός και οι εργαζόμενοι εκφράζεται με την «ανταποδοτικότητα». Στο νέο τρόπο υπολογισμού της σύνταξης κυριαρχεί η λογική της ατομικής εικονικής συσσώρευσης που αποδίδεται -υποτίθεται- πίσω στον ασφαλισμένο με τη σύνταξη. Πέρα από το γεγονός ότι αυτός ο υπολογισμός είναι εικονικός και καθορίζεται από μια σειρά παραμέτρους που προσδίδουν δήθεν αντικειμενικό χαρακτήρα στο ύψος της σύνταξης αλλά στην ουσία τις αποφασίζει η εκάστοτε κυβέρνηση, το βασικό που πρέπει να είναι καθαρό είναι ότι η σύνταξη αποτελεί συλλογικό δικαίωμα των εργαζόμενων και όχι ατομικό. Ο συνολικός συσχετισμός είναι που καθορίζει το τι μέρος του ιδιοποιημένου πλούτου επιστρέφει συνολικά στους εργαζόμενους. Το ζήτημα λοιπόν που πρέπει να μας απασχολεί είναι τι ποσό συνολικά επιστρέφεται μέσω των συντάξεων και πώς θα καταφέρουμε συλλογικά να αντισταθούμε στη μείωση που φέρνουν οι σχεδιαζόμενες αλλαγές.
Η νέα επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι και ο λαός στα ασφαλιστικά τους δικαιώματα είναι πολύ ισχυρή. Για να αντιμετωπιστεί απαιτείται μαζικός, συνολικός αγώνας των εργαζόμενων και του λαού. Οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και θέλουν να το υπηρετήσουν πρέπει να κάνουν ό, τι είναι δυνατό ώστε το ασφαλιστικό να συζητηθεί σε κάθε χώρο δουλειάς και σε μια κατεύθυνση ενιαίου αγώνα για να ανατραπεί αυτή η επίθεση, που έχει σχεδιαστεί προσεκτικά και έχει τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Με τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι μπορούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που βάζουν και οι ίδιες οι υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που, με την αδράνειά τους, αποδεικνύουν ξανά ότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν να οδηγήσουν σε νικηφόρες αντιστάσεις.

Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/

24 Ιαν 2010

Το εισόδημα των δημόσιων υπαλλήλων στο εκτελεστικό απόσπασμα

Το χρονικό μιας προκαθορισμένης επίθεσης πλησιάζει την ολοκλήρωση μιας πράξης του για τη νέα χρονιά. Σε λίγες μέρες, η κυβέρνηση θα εξαγγείλει την τελική μορφή της εισοδηματικής της πολιτικής για το 2010, που σχετίζεται με τους μισθούς και τις συντάξεις των δημόσιων υπαλλήλων αλλά και με φορολογικά μέτρα.
Οι πιέσεις της ΕΕ χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για να μπορέσει να νομιμοποιήσει την κλιμάκωση της επίθεσής της απέναντι στους εργαζόμενους. Με την ίδια, ακριβώς, λογική τα μέτρα που πάρθηκαν από την κυβέρνηση στην Ιρλανδία έχουν γίνει ευρέως γνωστά στον… ελληνικό λαό για να συμφιλιωθεί με την ουσία αυτού που τον περιμένει – λες και οι έλληνες εργαζόμενοι μάθαιναν αντίστοιχα πότε οι ιρλανδοί συνάδελφοί τους έπαιρναν αυξήσεις.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, έχει σκόπιμα αφήσει να πέσουν όλα στο τραπέζι. Οι πιο παλαβές και επιθετικές προτάσεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ενώ όλη η κατάσταση συνοδεύεται από αντιφατικές δηλώσεις, παλινωδίες αλλά και πραγματικές διαφοροποιήσεις σε σχέση με τα μέτρα που θα παρθούν. Και αν η μία πλευρά του αλαλούμ αυτού είναι η σκόπιμη κυβερνητική μεθόδευση να ανοίξει τη βεντάλια και να ψαρέψει αντιδράσεις, η άλλη πλευρά είναι ο φόβος στελεχών της κυβέρνησης μήπως το βάρος και η ένταση των μέτρων ανοίξει τους κρουνούς της αγανάκτησης των ήδη σοβαρά συμπιεσμένων εργαζομένων. Το σίγουρο πάντως είναι ότι το εισόδημα και των υπαλλήλων και των συνταξιούχων του δημόσιου τομέα θα γνωρίσει νέα συμπίεση μέσα από ποικίλα μέτρα και αυτό που απομένει για τις επόμενες μέρες είναι να δούμε το μέγεθος του «σοκ».
Είναι γεγονός ότι η πλήρης ασυδοσία των εργοδοσιών στον ιδιωτικό τομέα μαζί με τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων αλλά και των συνδικάτων μεταφέρει μεγάλο βάρος της επίθεσης για την περίοδο αυτή στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, όπου ακόμα υπάρχει ένα σώμα κατακτήσεων που πρέπει άμεσα να ανατραπεί. Κατακτήσεις που σχετίζονται τόσο με το εισόδημα όσο και με τις εργασιακές σχέσεις. Ετσι κι αλλιώς, η πορεία αμφισβήτησης αυτού του σώματος δικαιωμάτων και στο δημόσιο είναι εδώ και χρόνια σε εξέλιξη, τόσο μέσω της μακρόχρονης λιτότητας όσο και μέσω της –σε μεγάλη κλίμακα- αντικατάστασης μόνιμου προσωπικού με ελαστικά εργαζόμενους (stage, έκτακτους κλπ).
Τα μέτρα που έχουν πέσει στο τραπέζι αφορούν:
- τη μαζική περικοπή επιδομάτων χωρίς ακόμα να έχει γίνει ξεκάθαρο ποια από αυτά θα αφορά. Πάντως με δεδομένο ότι τα επιδόματα αφορούν σημαντικό μέρος του μισθού των δημόσιων υπαλλήλων, η περικοπή αυτή –ακόμα και αν σε αυτή τη φάση γίνει σε περιορισμένη κλίμακα- ανοίγει το δρόμο για δραματική ονομαστική μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων.
- Την αμφισβήτηση των δώρων. Παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι δε θα καταργηθεί ο 14ος μισθός, το άνοιγμα της συζήτησης εξυπηρετεί τη «συμφιλίωση» της κοινής γνώμης με μια τέτοια προοπτική, που μπορέι να γίνει πραγματικότητα σε μια επόμενη φάση – κάτω από τις βολικές νέες πιέσεις της ΕΕ.
- Την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, ζήτημα που αποτελεί κεντρική στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΕΕ απαιτεί την απελευθέρωση των απολύσεων στο δημόσιο τομέα.
- Τη δραστική αύξηση της φορολογίας μέσα από πληθώρα μέτρων – ενώ είναι φανερό ότι παραμένει ζωντανή η ιδέα για ενιαίο ΦΠΑ (παρά τις δηλώσεις Πεταλωτή) που θα οδηγήσει σε σοβαρή μείωση του εισοδήματος όλων των εργαζομένων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Ταυτόχρονα, θα αυξηθεί σοβαρά η έμμεση φορολογία σε είδη πλατιάς κατανάλωσης όπως και στα τσιγάρα.
- Τέλος, νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις ετοιμάζονται όπως αναφέρεται αναλυτικά σε διπλανή στήλη.
Να σημειώσουμε τέλος ότι ο (επίσημος) πληθωρισμός έχει φτάσει το 2,6% οδηγώντας σε πραγματική μείωση το εισόδημα των εργαζομένων (ακόμα και με τα παραποιημένα επίσημα στοιχεία) και εξανεμίζοντας τις ονομαστικές αυξήσεις του 1,5% της εισοδηματικής πολιτικής.
Να σημειώσουμε επίσης ότι στην κλιμάκωση της επίθεσης, σημαντική βοήθεια προσφέρει η ΝΔ αλλά και τα Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης.
Απέναντι σε όλα αυτά, ο αστάθμητος παράγοντας είναι η έκφραση της λαϊκής αντίδρασης και αντίστασης. Ειδικά σε μια χώρα, που το κεφάλαιο δεν έχει να «λαβαίνει» και πολλά ακόμα από τους εργαζόμενους και την εργατική τάξη και όπου η ιστορία του κινήματός της αλλά και ο περσινός Δεκέμβρης αποτελούν εν δυνάμει φόβητρα για το σύστημα και το πολιτικό του προσωπικό.
Παρά το γεγονός της ξεπουλημένης πρακτικής και του ξεγυμνώματος στα μάτια των εργαζομένων των συνδικαλιστικών ηγεσιών, η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 10 Φλεβάρη μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία να στριμωχτεί το σύστημα, το πολιτικό του προσωπικό αλλά και αυτή η συνδικαλιστική ηγεσία.

Από Προλεταριακή Σημαία 633, 16/1/10

7 Ιαν 2010

Τα 12 σημεία της νέας αντιασφαλιστικής επιδρομής

Στην επίσπευση της κατάθεσης νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό προσανατολίζεται η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά και από τις απανωτές πιέσεις που δέχεται από τα επιτελεία της ΕΕ. Έτσι, ενώ τα αρχικά σχέδια προέβλεπαν την κατάθεσή του τον Ιούνιο, μετά από τη σύνταξη και της σχετικής αναλογιστικής μελέτης, τώρα δεν αποκλείεται η σχετική μελέτη να παρακαμφθεί και το νομοσχέδιο να κατατεθεί τον Απρίλιο. Αποδεικνύοντας -για μια ακόμη φορά- ότι η πραγματική ουσία του ασφαλιστικού δεν βρίσκεται στις διάφορες μελέτες που κατά καιρούς παρουσιάζουν τα αστικά επιτελεία προκειμένου να δικαιολογήσουν τα μέτρα που παίρνουν, αλλά στην πολιτική διάσταση του ζητήματος, δηλαδή στο εάν το κεφάλαιο έχει τη δυνατότητα να χτυπήσει αυτό το σημαντικό δικαίωμα των εργαζομένων.

Παράλληλα, βεβαίως, συνεχίζεται και η γνωστή τρομοκρατική φιλολογία γύρω από το πότε θα «καταρρεύσει» το Ασφαλιστικό, πότε θα «σκάσει η βόμβα», πότε θα «εκραγεί η νάρκη» κ.λπ. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις «τρέχουσες προβλέψεις», εάν δεν γίνουν αλλαγές στο Ασφαλιστικό, τότε 14 συντάξεις δεν θα μπορούν να καταβληθούν το 2015.

Πάνω σε αυτόν το γνωστό, χιλιοειπωμένο με διάφορες παραλλαγές και κάλπικο καμβά κινείται και η τωρινή προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει νέα δραστικά μέτρα συρρίκνωσης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Και παράλληλα έχουμε και την εξέλιξη της διαδικασίας του ψευτοδιαλόγου που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση προκειμένου να νομιμοποιήσει τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα. Διαδικασία την οποία έχει σπεύσει να νομιμοποιήσει και η ΓΣΕΕ με την αποστολή των γνωστών «ειδικών» Ρομπόλη , Ρωμανιά οι οποίοι δεν χάνουν την ευκαιρία να αναφέρονται στις «αδικίες» και τις «ανισότητες» του ασφαλιστικού συστήματος το οποίο επιτρέπει σε κάποια ταμεία να δίνουν συντάξεις που ξεκινούν από 480 ευρώ και φτάνουν μέχρι και 4.000 ευρώ. Λες και δεν γνωρίζουν οι «σοφοί» της ΓΣΕΕ ότι αυτό αποτελεί «βούτυρο στο ψωμί» της κυβέρνησης προκειμένου να εξομοιώσει τις συντάξεις προς τα κάτω!

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης των γυναικών στο Δημόσιο, η οποία πλέον θεωρείται δεδομένη: με την πρόφαση της εξίσωσής τους με τους άντρες και την άρση της «αδικίας».

Με πρόταση δώδεκα σημείων τοποθετήθηκε ο υπουργός Εργασίας στην έναρξη του «ψευτοδιαλόγου». Πρόταση που σκοπεύει να φέρει τα πάνω-κάτω στην ασφάλιση μέσα από αλλαγές που ανατρέπουν την ουσία και το χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος.

Το πρώτο σημείο αφορά το λογιστικό διαχωρισμό της σύνταξης σε κοινωνικό-προνοιακό τμήμα και σε ανταποδοτικό-ασφαλιστικό. Δηλαδή, η κατώτατη σύνταξη του ΙΚΑ των 484 ευρώ θα χωρίζεται σε δύο κομμάτια: το πρώτο, τα 280 ευρώ, θα αποτελεί το προνοιακό κομμάτι που θα δίνει το κράτος από τον προϋπολογισμό και τα υπόλοιπα 200 ευρώ θα αναλογούν στα 4.500 ένσημα που απαιτείται να έχει κάποιος στο 65ο έτος ηλικίας προκειμένου να πάρει την κατώτατη σύνταξη.

Δεύτερον, θεσμοθετείται η βασική σύνταξη, δηλαδή ένα ποσό που θα αντιστοιχεί στη σημερινή κρατική συμμετοχή στα ασφαλιστικά ταμεία και το οποίο πλέον θα χορηγείται απευθείας στους συνταξιούχους αφού συμπληρώσουν το 65ο έτος ηλικίας. Όπως είναι γνωστό, σήμερα το κράτος συνεισφέρει στα ασφαλιστικά ταμεία μέσα από τον προϋπολογισμό και με την απόδοση του 1% του ΑΕΠ στο ΙΚΑ κάθε χρόνο (ποσοστό που θεσμοθετήθηκε με το νόμο του Ρέππα και το οποίο δεν έχει αποδοθεί ποτέ). Σύμφωνα λοιπόν με τη νέα ρύθμιση αυτά τα ποσά θα αποδίδονται απευθείας στους συνταξιούχους, χωρίς τη μεσολάβηση των ασφαλιστικών ταμείων και κάτω από την ετικέτα «βασική σύνταξη».

Ουσιαστικά, τα δύο αυτά μέτρα αποτελούν τον πρώτο πυλώνα ενός ασφαλιστικού συστήματος το οποίο ανοίγει την πόρτα στην είσοδο της ιδιωτικής ασφάλισης και στην εξατομίκευση του ασφαλιστικού δικαιώματος. Ένα σύστημα στο οποίο το κράτος θα έχει ως μόνη υποχρέωση τη χορήγηση της βασικής σύνταξης (ουσιαστικά ενός επιδόματος επιβίωσης), ενώ για όλα τα υπόλοιπα το λόγο θα έχουν τα επαγγελματικά ταμεία που προέβλεπε ο νόμος Ρέππα (τα οποία θα λειτουργούν με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια) και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

Είναι σαφές ότι για τη μεγάλη πλειοψηφία των συνταξιούχων η βασική σύνταξη θα είναι και η μόνη σύνταξη που θα παίρνουν. Και επειδή το κράτος είναι «απλόχερο» δίνει και ευκαιρίες συμπλήρωσης της σύνταξης. Είτε με κίνητρα για πρόσθετη παραμονή στην εργασία είτε με τη δυνατότητα στους συνταξιούχους να εργάζονται ακόμη και αφού συνταξιοδοτηθούν. Είναι και αυτά μία απόδειξη του τι έχουν στο μυαλό τους για το ύψος των συντάξεων, αφού προβλέπουν τη «δυνατότητα» επιπλέον εργασίας ανθρώπων που θα έχουν συμπληρώσει το 65ο έτος ηλικίας! Μήπως όλα αυτά θυμίζουν την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 70 χρόνια που προέβλεπε ο νόμος Γιαννίτση;

Παράλληλα, προωθείται η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων σε 3 (αγροτών, μισθωτών, ελεύθερων επαγγελματιών). Εξέλιξη που, όπως και στους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους, θα έχει ως άμεση συνέπεια την εξίσωση προς τα κάτω των ασφαλιστικών δικαιωμάτων αλλά και τη συρρίκνωση της παρεχόμενης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Ας αναλογιστεί μόνο κανείς το γεγονός ότι ήδη στο ΙΚΑ η αναμονή για ιατρικό ραντεβού μπορεί να φτάσει τους τρεις μήνες και ας το συνδυάσει με την πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να βάλει φρένο στις προσλήψεις στο Δημόσιο και άρα και στη στελέχωση του ΙΚΑ.

Επανέρχεται το ζήτημα της συγκρότησης της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, δηλαδή εκείνου του μηχανισμού που θα βάζει φραγμό στη δυνατότητα πλήρους ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους εργαζόμενους που την έχουν ανάγκη. Την ίδια ώρα, προχωράει στην κατάρτιση νέας λίστας φαρμάκων, ενώ η περίφημη «διαφάνεια» στα οικονομικά των νοσοκομείων και το χτύπημα της «σπατάλης» που θα συνοδευτεί από περικοπή δαπανών ύψους 2 δισ. ευρώ είναι βέβαιο ότι θα σημάνει μια ακόμη πιο τραγική κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία που σήμερα αδυνατούν έως και γάζες να χορηγήσουν αναγκάζοντας τους ασφαλισμένους να βάζουν το χέρι στην τσέπη ακόμη και για τα στοιχειώδη. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη «σπατάλη» ο υπουργός την προσδιόρισε στα στεντς, στους βηματοδότες, τα διαγνωστικά κέντρα και τα φάρμακα!!!

Στο στόχαστρο μπαίνουν ξανά (αν βγήκαν ποτέ) τα ΒΑΕ (Βαρέα-Ανθυγιεινά Επαγγέλματα) με στόχο τη συρρίκνωση της λίστας και των επιπλέον ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Παράλληλα, προβλέπονται αλλαγές στη διαδοχική ασφάλιση, ενώ προβλέπονται νέες χαριστικές διατάξεις προς τους εργοδότες που χρωστάνε ασφαλιστικές εισφορές στα Ταμεία.

Αέρα στα πανιά της κυβέρνησης έδωσε και η συναίνεση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, σε βαθμό που ο Λοβέρδος δήλωσε ότι έχει μαζί του τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού!!! Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεχάσει τη νίλα που έπαθε το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και την ανατροπή των μέτρων Γιαννίτση. Γι’ αυτό και προσπαθεί να κάνει όσο πιο προσεκτικά βήματα μπορεί. Εξάλλου, όπως ο ίδιος δηλώνει, η ψήφιση ενός νόμου δεν θα λύσει το πρόβλημα του Ασφαλιστικού αλλά θα εγκαθιδρύσει τις παραμέτρους που θα οδηγήσουν στην επίλυσή του, αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό και για άλλα αντιασφαλιστικά μέτρα, «διορθωτικού» και «συμπληρωματικού» χαρακτήρα.

Είναι στο χέρι των εργαζομένων να ξεσκεπάσουν τη νέα αντιασφαλιστική επιδρομή και να τη σταματήσουν. Είναι στο χέρι τους να μην επικυρώσουν τη συναίνεση της ΓΣΕΕ και το ιδιαίτερο «νταλαβέρι» που επιδιώκει η ΑΔΕΔΥ. Είναι στο χέρι τους να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στην ασφάλιση και την περίθαλψη. Δικαίωμα που ανήκει σε όλους, χωρίς προϋποθέσεις.

Δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία 632